Τρεις Εναντίον του Hyllie

"Ανάμεσα στον καιρό που οι ωκεανοί ήπιαν την Atlantis και την άνοδο των γιων του Aryas, υπήρξε μια εποχή αονείρευτη. Και σε αυτήν, ο Vex, συνταξιούχος αναποδογυριστής καρτών, αποφάσισε να ξεσκονίσει τους ιστούς αράχνης και να βγει ξανά διεθνώς μετά από μια δεκαετή παύση. Εγώ είμαι, ο χρονικογράφος του, που μόνος μπορώ να σου διηγηθώ το έπος του. Άσε με να σου πω για τις μέρες της μεγάλης περιπέτειας!"

Ναι, όπως επισημαίνει η cheesy εισαγωγή, μετά από πολλή σκέψη και μάχη ενάντια στους πανταχού παρόντες δαίμονες της δουλειάς, των οικογενειακών υποχρεώσεων και της καθαρής βαρεμάρας, αποφάσισα επιτέλους να ενωθώ με το υπόλοιπο τοπικό πλήρωμα στις διεθνείς του περιπέτειες. Το Malmo Open φάνηκε σαν ένας πολύ ωραίος τρόπος να ξαναμπώ σε φόρμα, με την έννοια του «ούτε πολύ μικρό, ούτε πολύ μεγάλο». Ιδανική προθέρμανση για την τρέλα που θα είναι το Utrecht σε έναν μήνα, στο οποίο επίσης μάλλον θα πάω.

Πέρα από το μέγεθος της διοργάνωσης και τον εμφανή επαγγελματισμό της ομάδας που την έτρεχε, το Malmo ταίριαζε επίσης στα ταξιδιωτικά μου κριτήρια «μηδενικής προσπάθειας», καθώς είναι μάλλον ευκολότερο να φτάσεις εκεί απ’ ό,τι στις περισσότερες πόλεις της επαρχιακής Ελλάδας. Εύκολη πτήση, ωραία σύντομη διαδρομή με τρένο από την Copenhagen, υπέροχο οικονομικό ξενοδοχείο απέναντι από τον χώρο. Εμπειρία 5 αστέρων εκεί, που ακολούθησε δεόντως η ίδια η εμπειρία της διοργάνωσης. Πολύ καλά οργανωμένο, υπέροχα ευρύχωρη αίθουσα για παιχνίδια καρτών και εξαιρετικό προσωπικό. Μπορεί να ακούγεται περίεργο που ξοδεύω τόσα bytes επαινώντας τη διοργάνωση, αλλά μετά από 30 χρόνια ταξιδιών για να γυρίζω κάρτες έχω, αχ, τόσες πολλές ιστορίες τρόμου από διοργανώσεις που θα μπορούσαν εύκολα να χρησιμεύσουν ως σκηνικά για το Hostel IV ή οποιαδήποτε εκδοχή του human centipede - οπότε κάθε φορά που όλα είναι ηλιοφάνεια και ουράνια τόξα νιώθω υποχρεωμένος να βγάλω το παροιμιώδες καπέλο μου.

Ωστόσο, αν πρέπει όντως να μπούμε στο πραγματικό ζήτημα του παιχνιδιού, τα πράγματα είναι ελαφρώς πιο ζοφερά. Κόντρα στην καλύτερή μου κρίση αποφάσισα να κατεβάσω το custom Luthen Rael remix Ashes Edition μου, σε άλλη μία σκληροτράχηλη προσπάθεια να δώσω σε αυτόν τον αφανή Leader λίγα λεπτά στο προσκήνιο - κάτι που σίγουρα ήταν άσοφη επιλογή, ειδικά αφού το deck ήταν εγγενώς ελλιπές απέναντι στο κυρίαρχο Blue Krennic που έμοιαζε να είναι η πιο δημοφιλής επιλογή. Διπλά ελλιπές, αφού το τελευταίο tune-up είδε την αφαίρεση του Lieutenant Gorn από το deck για περισσότερες πρώιμες διαστημικές μονάδες, ώστε να μαγειρευτούν ελαφρώς οι πιθανότητες απέναντι σε Luke/DV και άλλα pilot decks. Εκ των υστέρων, θα έπρεπε να είχα αλλάξει τις splash επιλογές από Cassian Green σε Azadi μεταξύ main και side, αφού 14 ματς μέσα στο Σαββατοκύριακο απέναντι στον καλό director έδειξαν ότι ο καλύτερος τρόπος να προσπαθήσεις να τον ξεπεράσεις στο παιχνίδι είναι να δηλώσεις Mercenary με Azadi στο T2. Οτιδήποτε άλλο απλώς παρατείνει το αναπόφευκτο.

Στο τέλος, το deck κατέληξε 2-5, αλλά οι περισσότερες από τις ήττες στα ματς θα μπορούσαν στην πραγματικότητα να είχαν γίνει νίκες, αφού ήταν κλειστά ματς 1-1 που κρίθηκαν στο τελευταίο τράβηγμα κάρτας. Απογοητευτικό αποτέλεσμα, αλλά μέγιστη διασκέδαση απέναντι σε πολύ ευγενικούς και διασκεδαστικούς/cool αντιπάλους. Δεν είχα κανένα πρόβλημα όλο το Σαββατοκύριακο, και νομίζω πως και τα άλλα παιδιά από την ομάδα είχαν ως επί το πλείστον θετικές εμπειρίες (υπήρχαν μερικά παράξενα πράγματα, αλλά στατιστικά πολύ λιγότερα απ’ όσα αναμένονταν - ακόμη και στο τμήμα των οσμών). Φυσικά, όπως οι δύο αδελφοί έπρεπε να σκοτωθούν στην τελευταία πύλη της αρχαίας τραγωδίας, πιστοί στις συνήθεις shennanigans μας έτυχε να παίξω με συμπαίκτη μου στον γύρο 3 - ακριβώς όπως στα τοπικά μας PQs. Heh, ποιοτικό δράμα :P

Η δεύτερη μέρα ήταν επίσης αρκετά καλή, παίζοντας τη janky εκδοχή μου του Admiral Sloane στο best of the rest event. Αυτή τη φορά, οι θεοί των pairings ήταν αρκετά καλοί μαζί μου και μου έδωσαν αρκετά ευνοϊκά match ups για να καταλήξω τελικά 4-2 και να πάρω λίγα λάφυρα ώστε να απαλύνω το πληγωμένο gaming εγώ της αποστολής. Και πάλι, ο Krennic ήταν το δύσκολο matchup, και μπορώ σίγουρα να πω ότι είμαι πραγματικά ενθουσιασμένος για το Homeworlds που θα ανακατέψει τα πράγματα, γιατί είναι σούπερ βαρετό να χορεύεις τον χορό με τον director, ειδικά αφού αντιμετώπισα 5 από αυτούς όλο το Σαββατοκύριακο. Κατά τα άλλα, η Sloane ήταν πολύ ευκολότερο deck στο πιλοτάρισμα από τον Luthen, με πολλές βίαιες απαντήσεις σε κυρίαρχα archetypes - ειδικά στην προσωπική μου ενόχληση, το Ashoka Blue. Πιστεύω επίσης ότι υποεκπροσωπείται άδικα στις διοργανώσεις, και όταν scrambleάρεις 18 fighters 3/3 είναι πάντα διασκεδαστικό. Οπότε δώστε στη κοπέλα μια δοκιμή!

Ανεξαρτήτως, το Malmo Open 2026 ήταν εμπειρία κορυφαίου επιπέδου και φανταστικός κόσμος. Μεγάλο shout out στην ελληνική/νορβηγική αποστολή, υπέροχα παιδιά που ελπίζω να έχω την ευκαιρία να ξανασυναντήσω στο μέλλον (ένιωσα κάπως περίεργα που έπαιξα το 1/3 των συνολικών μου ματς στα ελληνικά, αλλά ήταν και οικείο). Σίγουρα θα κάνω ό,τι μπορώ για να παρευρεθώ του χρόνου και να φέρω περισσότερο κόσμο μαζί μου. Αν μη τι άλλο, νομίζω πως εθίστηκα σε εκείνες τις παράξενες μπάρες cocunut στο VIP package!

Η μόνη πραγματική ξενέρα είναι ότι ξέχασα να φέρω το Team House mat μου. Θα έπρεπε να υποβιβαστώ σε Red Shirt.