Κριτικές

Ένα worker placement euro με αρκετό engine building και λίγο πιο αισθητή interaction από τα συνηθισμένα του είδους. Δεν είναι κακό, απλώς ο μηχανισμός σειράς γύρων μού άφησε μια ενόχληση, ειδικά στα τέσσερα άτομα.

Ένα τίμιο, μηδενικής τύχης παιχνίδι για δύο που φέρνει στο τραπέζι την ένταση ενός κλασικού resource-rush RTS. Απλό στους κανόνες, αλλά πολύ πιο πονηρό απ’ όσο δείχνει αρχικά.

Το Horizon Forbidden West: Seeds of Rebellion είναι ένα προσεγμένο, χορταστικό co-op campaign game που πιάνει πολύ καλά την αίσθηση των μαχών του videogame. Η αδύναμη, γεμάτη filler αφήγησή του όμως απειλεί να το αφήσει ανολοκλήρωτο, παρά το ωραίο gameplay του.

Το Abalone που θυμόμουν από τα 90s βγήκε από το ράφι και, προς ευχάριστη έκπληξή μου, βρήκε αμέσως νέο αντίπαλο στο σπίτι. Παραμένει ένα τίμιο blast from the past, έστω κι αν χωρίς το φίλτρο της νοσταλγίας δείχνει πια κάπως παρωχημένο.

Το Toy Battle είναι ένα πανέξυπνο, προσιτό παιχνίδι για δύο που μας κόλλησε κανονικά. Φτηνό, χορταστικό και τόσο εύκολο να το μάθεις ώστε να το σερβίρουν και παιδιά στους φίλους τους.

Ένα εντυπωσιακό, ασύμμετρο παιχνίδι σύγκρουσης που έμενε για καιρό στο ράφι, αλλά τελικά δικαίωσε τη στιγμή που βγήκε στο τραπέζι. Κρατά το βάθος του χωρίς να γίνεται εξαντλητικό, και δείχνει ακόμη καλύτερο με το Spacing Guild.

Το The First Tsar: Ivan the Terrible είναι ένα χορταστικό, ελαφρύ ευρώ που μοιάζει να λειαίνει τις ατσουμπαλιές του Rurik χωρίς να κυνηγά την πρωτοτυπία. Περάσαμε ωραία και θα το ξαναπαίζαμε, έστω κι αν δεν έγινε το παιχνίδι που θα φωνάξουμε πρώτο για το κλείσιμο της βραδιάς.

Το World Order έφτασε ως ένα χορταστικό, προσεγμένο deluxe πακέτο και, μετά από δύο παρτίδες, μου άφησε την αίσθηση ενός πολύ έξυπνου παιχνιδιού υπερδυνάμεων. Για μένα, είναι και σαφώς ανώτερο από το ήδη καλό Hegemony.

Το Arcs πήρε δεύτερη ευκαιρία με τους advanced κανόνες, ασύμμετρες εξωγήινες φυλές και δυνάμεις — και, προς έκπληξή μου, αυτή τη φορά ήταν όντως καλύτερο. Δεν έλυσε όμως το βασικό μου παράπονο: την ισορροπία την κουβαλά το τραπέζι, όχι το ίδιο το παιχνίδι.

Ένα gateway wargame που έγινε η αφορμή για μια πολύ καλή οικογενειακή επιστροφή στις Αρδένες, με Sabaton στο βάθος και αρκετή διάθεση για ρεβάνς. Δεν ζητάω πολλά περισσότερα από αυτό.

Το Cthulhu: Dark Providence με τσίγκλησε περισσότερο ως αφορμή να ξαναμαζευτεί η παρέα γύρω από το τραπέζι, παρά επειδή χρειαζόμασταν άλλο ένα παιχνίδι με καλαμάρια. Και τελικά αποδείχθηκε πολύ καλή επιλογή.

Το Clone Wars θέμα ήταν ακριβώς η αφορμή για να φέρουμε αυτό το deck-building στο τραπέζι, ειδικά ως πιο ξεκούραστη εναλλακτική απέναντι στο πλέον απαιτητικό Star Wars: Unlimited. Είναι χαριτωμένο και προσιτό, αλλά για μένα δεν δικαίωσε τον μεγάλο ενθουσιασμό γύρω του.

Το Lairs είναι μια ναυμαχία με μπουντρούμια, τέρατα και λούτα, με έξυπνη ασύμμετρη ιδέα και πολύ ανάλαφρη διάθεση. Το βασικό κουτί στέκεται ωραία για μικρότερους παίκτες, ενώ με οποιοδήποτε expansion ανοίγει και για μεγαλύτερους.

Το Revenant με έβαλε επιτέλους στο τραπέζι ύστερα από μια σχεδόν αστρονομική ευθυγράμμιση ελεύθερου χρόνου και υπομονής για τους κανόνες. Πέρασα πολύ καλά, αλλά η υπερβολή του δεν κρύβεται.

Το Unmatched: Teen Spirit μου επιβεβαίωσε, με τον πιο απλό τρόπο, γιατί η σειρά έχει τόσο πιστό κοινό: οι μονομαχίες της είναι γρήγορες, χορταστικές και ιδανικές για να τις μοιράζεσαι στο τραπέζι.

Το West Story: A Town Building Game είναι ένα σφιχτό tableau builder με ενδιαφέρον μηχανισμό ζαριών, αλλά το σκοράρισμα και ο ρυθμός της παρτίδας δεν με κέρδισαν πλήρως. Θα το ξανάπαιζα, απλώς δεν μου άφησε την αίσθηση μιας πραγματικά δυνατής εμπειρίας.

Το Bloody Business είναι η επέκταση που έπρεπε να βρίσκεται εξαρχής στο Scarface 1920: μετατρέπει ένα χλιαρό area control σε μια γεμάτη ίντριγκα, σύγκρουση και πιστολίδι εμπειρία. Θέλει χρόνο και παρέα που αντέχει το take-that, αλλά για μένα άλλαξε πλήρως την εικόνα του παιχνιδιού.

Το Ronin είναι ένα θεματικό και χορταστικό παιχνίδι ελέγχου περιοχών που κρατά περίπου μία ώρα χωρίς να φορτώνεται με τύχη ή περιττή πολυπλοκότητα. Η καλύτερη εκδοχή του, για μένα, εμφανίζεται με τέσσερις ή περισσότερους παίκτες.

Το Fromage και το Formaggio είναι δύο εκδόσεις ενός φιλόδοξου παιχνιδιού, με modular πιατέλα τυριών που κάνει την παρουσία τους στο τραπέζι πραγματικά ξεχωριστή. Η δυνατότητα να τις ανακατεύεις μεταξύ τους υπόσχεται σχεδόν ανεξάντλητη ποικιλία.

Το Feya's Swamp είναι ένα ευχάριστο euro racing/area control για φυλές ζώων που παλεύουν να κυριαρχήσουν σε έναν μαγικό βάλτο. Έχει έξυπνες επιλογές και περισσότερους από έναν δρόμους προς τη νίκη, έστω κι αν η ασυμμετρία του δεν μου φάνηκε απόλυτα ισορροπημένη.

Το Crisis: 1914 ντύνει ένα απλό, σχεδόν push-your-luck χαρτοπαίχνιδο με σοβαρή διπλωματική ιστορία και μουστάκια Μπελ Επόκ. Δεν είναι κοσμογονικό, αλλά με έμπειρη παρέα 4-5 ατόμων μπορεί να γίνει απολαυστικά κακόβουλο.

Το The Druids of Edora με έπιασε απροετοίμαστο: αντί για μια αδιάφορη παραλλαγή του γνώριμου, βρήκα ένα χορταστικό optimization puzzle με περιορισμένες κινήσεις και πολλές διαδρομές προς το σκορ. Η πρώτη επαφή είναι φορτωμένη, αλλά μόλις στρώσει στο τραπέζι κυλάει εξαιρετικά.

Το Unmatched Adventures: Teenage Mutant Ninja Turtles παίρνει τη γνώριμη φόρμουλα και τη στρίβει έξυπνα προς ένα απαιτητικό συνεργατικό boss fight. Ο Shredder ήδη μας έχει κάνει 3-1, κι αυτό είναι ακριβώς το είδος ήττας που με κάνει να θέλω άλλη μία παρτίδα.

Το Meltwater είναι ένα παράξενο, γρήγορο παιχνίδι στρατηγικής για δύο, όπου ο πυρηνικός χειμώνας κλείνει γύρω σου και η επιβίωση μετράει περισσότερο από την κατάκτηση. Οι κανόνες του με μπέρδεψαν, αλλά η ιδέα του έχει αρκετό ενδιαφέρον ώστε να του δώσω μια ευκαιρία στο τραπέζι.