Κριτική
1805: Sea of Glory
Το 1805: Sea of Glory είναι μια απαιτητική, ασύμμετρη προσομοίωση του ναυτικού αποκλεισμού, όχι το wargame των μεγάλων ναυμαχιών που ίσως περιμένει κανείς. Στο τρίτο της πρώτης μας παρτίδας με άφησε με την ξεκάθαρη επιθυμία για μια δεύτερη, ολόκληρη μέρα στη θάλασσα.
- Κυκλοφορία
- 2009
- Σχεδιαστής
- Phil Fry
- Εκδότης
- GMT Games
- Παίκτες
- 2
- Διάρκεια
- 480 λεπτά
Ένα από τα πιο ήσυχα new year’s resolutions μου ήταν να παίξω περισσότερα wargames — μαζί με λιγότερες αγορές και νέες βιβλιοθήκες για όσα παιχνίδια ζουν ακόμη στο πάτωμα. Το 1805 το είχα καιρό και, ναι, το φοβόμουν λίγο. Με τον Ιωάννη στρωθήκαμε για δύο-τρεις μέρες σε σοβαρό διάβασμα, καθαρίσαμε το plexiglass, τριμάραμε πανιά και φορτώσαμε κανόνια, με στόχο όχι να εξαντλήσουμε την πλήρη παρτίδα των 7-9 ωρών, αλλά να παίξουμε αρκετά ώστε να ξεμπερδέψουμε με τις απορίες των κανόνων. Στα παιχνίδια Age of Sail, βέβαια, έχουμε και το προφανές μοίρασμα ρόλων: εγώ, γνωστός φίλος του αγγλικού ναυτικού· ο Γιάννης, γνωστός σαλιγκαροφάγος.
Το πρώτο που πρέπει να ξεκαθαρίσω είναι ότι το παιχνίδι είναι πολύ καλό, αλλά εγώ δεν θα το έλεγα ακριβώς wargame. Είναι προσομοίωση μιας πολύ συγκεκριμένης κατάστασης, δεμένη με ιστορικά what-if σενάρια της εποχής. Η ασυμμετρία του είναι απόλυτη: ο Άγγλος ξεκινά με έναν στόλο που μπορεί να τσακίσει τα πάντα, όμως ο πραγματικός του εχθρός συχνά είναι ο καιρός και όχι ο γαλλικός στόλος. Ο Γάλλος, αντίθετα, παίζει με τον στόχο να ανατρέψει αυτή τη ναυτική παντοδυναμία και, μαζί της, την ιμπεριαλιστική ατζέντα της Αγγλίας.
Δεν είναι παιχνίδι τεράστιων ναυμαχιών ούτε τακτικών μονομαχιών. Όλα περνούν μέσα από fog of war, αποκλεισμούς λιμανιών και διαχείριση ζημιών: ο Άγγλος προσπαθεί να κρατήσει τα μπλόκα, ενώ ο Γάλλος ψάχνει το άνοιγμα για να ξεγλιστρήσει και να τον υποχρεώσει σε damage containment. Το «infinite annoyance» των Γάλλων που περιγράφουν τα ιστορικά βιβλία αποδίδεται εδώ από το εντελώς τυχαίο σύστημα με το οποίο τα λιμάνια αχρηστεύονται από γύρο σε γύρο. Και τα VP ακολουθούν την ίδια ασύμμετρη λογική: όσο ευκολότερα ο Άγγλος βουλιάζει τον Γάλλο, τόσο πιο εύκολα ο Γάλλος μπορεί να του κλέψει πόντους αν καταφέρει να σπάσει τους αποκλεισμούς.
Παίξαμε περίπου το ένα τρίτο της παρτίδας, ακριβώς πριν μπούμε στο πραγματικά ζουμερό κομμάτι: τα μπλόκα άρχιζαν να χαλαρώνουν και το Portsmouth γέμιζε τσακισμένα αγγλικά καράβια. Αυτό που είδα με έπεισε ότι μια δεύτερη, πλήρης παρτίδα μιας ολόκληρης μέρας έχει πολύ κρέας και μπορεί να γίνει εξαιρετικά χορταστική εμπειρία. Ελπίζω μόνο να προλάβουμε να την κάνουμε πριν ξεχάσουμε εντελώς τους κανόνες.
Source: BoardGameGeek
0 comments
Sign in to react or comment.


