1805: Sea of Glory

Το 1805: Sea of Glory το είχα καιρό στη στοίβα των παιχνιδιών που κοιτάς με σεβασμό και μια μικρή ανησυχία. Η πλήρης παρτίδα ζητά επτά με εννέα ώρες, οι κανόνες θέλουν το διάβασμά τους, και πριν αρχίσεις νιώθεις πως πρέπει να καθαρίσεις το plexiglass, να τριμάρεις πανιά και να φορτώσεις κανόνια. Είναι από εκείνα τα παιχνίδια που δεν ανοίγουν απλώς ένα βράδυ· στήνουν ολόκληρη σκηνή πάνω στο τραπέζι.

Και όμως, δεν θα το έλεγα ακριβώς wargame. Είναι προσομοίωση μιας πολύ συγκεκριμένης κατάστασης, μαζί με ιστορικά what-if σενάρια, και η ασυμμετρία του είναι ο πυρήνας της. Ο Βρετανός ξεκινά με έναν στόλο που μπορεί να συντρίψει τα πάντα, αλλά συχνά πολεμά περισσότερο τον καιρό παρά τον Γάλλο· ο Γάλλος προσπαθεί να ανατρέψει αυτή τη ναυτική παντοδυναμία και να ραγίσει το αγγλικό μπλόκο.

Δεν υπάρχει εδώ η υπόσχεση τεράστιων ναυμαχιών ή λεπτομερούς τακτικής. Το παιχνίδι ζει μέσα στο fog of war, στη φθορά που προκαλούν τα μπλόκα στα λιμάνια και στη διαχείριση της ζημιάς όταν ένας γαλλικός στόλος καταφέρει να ξεγλιστρήσει. Το τυχαίο σύστημα που αχρηστεύει λιμάνια από γύρο σε γύρο μεταφέρει θαυμάσια εκείνη την ατέλειωτη γαλλική ενόχληση απέναντι σε έναν βρετανικό αποκλεισμό που έγινε σχεδόν ρουτίνα.

Παίξαμε μόνο περίπου το ένα τρίτο, ακριβώς όταν τα μπλόκα άρχιζαν να χαλαρώνουν και το Portsmouth να γεμίζει τσακισμένα αγγλικά πλοία, αλλά φάνηκε ήδη πόσο κρέας έχει παρακάτω. Τα VP είναι, ευτυχώς, το ίδιο ασύμμετρα με τις δυνάμεις: όσο εύκολα ο Άγγλος μπορεί να βυθίσει τον Γάλλο, τόσο επώδυνα μπορεί ο Γάλλος να του τα κλέψει αν σπάσει τα μπλόκα. Θέλει μια ολόκληρη μέρα και παρέα πρόθυμη να ξαναβρεί τους κανόνες της, μα το 1805: Sea of Glory μοιάζει ήσυχα εξαιρετικό.