EPOS: A Gentes Game

Το επόμενο πρωινό, με καφέ, κουσκούς και unpunching, το EPOS εκτόπισε το Gallerist από το τραπέζι. Ήθελα ούτως ή άλλως να το δω, τόσο επειδή αγαπώ το Gentes και τον Risthaus, όσο και επειδή είχα περάσει μια μικρή οδύσσεια συντονίζοντας τις παραδόσεις ενώ ήμουν διακοπές στη Λήμνο. Μόνο που είχα υπολογίσει χωρίς την τραχανά: το κουτί έχει ατελείωτο υλικό. Πριν καν παίξουμε, καταλάβαμε ότι αν δεν το χωρίζαμε ανά σενάριο, θα είχε τη μοίρα του TI3 μας: ένα «ρίξ’ τα όλα μέσα» στο πακετάρισμα και μετά καμία πιθανότητα να ξαναβγεί στο τραπέζι. Δύο χαλαρές ώρες οργάνωσης για zero lift αργότερα, είχαμε κερδίσει πατατάκια και πισίνα.

Στον πυρήνα του, το EPOS είναι ένα ελαφρώς βελτιωμένο Gentes. Η βάση δεν με απογοήτευσε καθόλου στο σύντομο παιχνίδι γνωριμίας που κάναμε ενώ στεγνώναμε από την πισίνα· αντίθετα, μου άφησε την αίσθηση μιας οικείας και ήδη αγαπημένης δομής, που τώρα ζητά να τη δω με όσα χτίζονται από πάνω της. Η αλληλεπίδραση, από όσα είδα, δεν χρειάζεται να φωνάζει για να υπάρχει: το ενδιαφέρον είναι στο πώς το πρόσθετο υλικό αλλάζει τους όρους της ίδιας βασικής εμπειρίας.

Αυτό το πρόσθετο υλικό είναι campaign με ομαδικά και προσωπικά unlocks — πραγματικά πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα — και οκτώ σενάρια, δηλαδή μικρά modules με τροποποιημένους ή επιπλέον κανόνες. Στο πρώτο σενάριο οι παίκτες απλώνονται και στον χάρτη, ενώ προστίθεται ένας μικρός μηχανισμός area majority. Εκεί φάνηκε καθαρά η μεταξύ μας τριβή: δεν παίζουμε απλώς την ίδια βάση με περισσότερα πράγματα στο κουτί, αλλά διεκδικούμε και τον χώρο που ανοίγει το σενάριο.

Η δεύτερη παρτίδα, με το πρώτο σενάριο, ήταν ακριβώς η επιβεβαίωση που ήθελα. Το βασικό παιχνίδι στέκεται, αλλά το EPOS με άφησε διψασμένο να δω πόσο μακριά μπορούν να το πάνε τα υπόλοιπα σενάρια. Αν το campaign συνεχίσει έτσι, υπόσχεται εκείνη την ωραία αίσθηση των Tome Saga στις τριλογίες του Phillips: μια αγαπημένη βάση που αποκτά λόγο να επιστρέφει ξανά και ξανά στο τραπέζι — αρκεί, φυσικά, να μείνει τακτοποιημένη.