18Chesapeake

Επιτέλους έπαιξα κι εγώ το 18Chesapeake. Σε σχέση με τα 18XX που παίζουμε συνήθως είναι αρκετά απλό, αλλά δεν ένιωσα ούτε στιγμή ότι μου σέρβιρε μισή μερίδα. Ήταν πλήρες γεύμα, με όλο το αναμενόμενο πανηγύρι, και σε πολύ τίμια διάρκεια.

Στο τραπέζι υπήρχαν τρασαρίσματα, κηδείες εταιρειών και το γνώριμο στρίμωγμα με σταθμούς που μπλοκάρουν θέσεις και σχέδια. Δηλαδή, ακόμη κι αν η συνολική δομή του είναι πιο προσιτή από άλλα 18XX, η αίσθηση ότι πρέπει να κοιτάς τι κάνουν οι άλλοι και να μη θεωρείς τίποτα δεδομένο παραμένει εκεί.

Η δική μας αρχή, βέβαια, ήταν καθαρό YOLO. Με τα privates και τις αρχικές εταιρείες κινηθήκαμε τόσο στα τυφλά, ώστε το άνοιγμα κατέληξε στο «στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος». Αυτό δεν το έκανε λιγότερο διασκεδαστικό· ίσα-ίσα, είχε πλάκα να βλέπεις τις επιλογές μας να ξεδιπλώνονται και να προσπαθούμε να επιβιώσουμε από τις συνέπειές τους.

Θα το ξανάπαιζα σίγουρα άλλη μία φορά, κυρίως για να δούμε πώς στέκεται ένα άνοιγμα με πιο σωστές επιλογές εταιρειών και privates. Αλλά μάλλον μέχρι εκεί: το χάρηκα πολύ, απλώς δεν με έπεισε ότι χρειάζομαι να το επαναλαμβάνω ασταμάτητα.