Red Dust Rebellion

Όταν η παρέα βρέθηκε στο γνώριμο δίλημμα «αφού βάζετε βέτο στα τρένα, θα παίξουμε COIN», το Red Dust Rebellion ήταν η βαριά και μάλλον ανθυγιεινή επιλογή του τραπεζιού. Ήθελα όμως να το παίξω ήρεμα και με καθαρό μυαλό: μοιάζει με μία από τις πιο σύνθετες καταχωρίσεις της σειράς, δίπλα ίσως στο Pendragon, και ενδεχομένως με μία από τις πιο ισορροπημένες. Εξάλλου, χωρίς ιστορική βάση να το περιορίζει, μπορεί — προφανώς — να κάνει τα δικά του.

Το παιχνίδι στηρίζεται σε μια ιδιαίτερα αλλόκοτη κατανομή ρόλων και συμμαχιών. Η οικονομική παράταξη είναι συμβιωτικά δεμένη με την κυβερνητική, με τρόπο που θυμίζει Distant Plain· απέναντί τους υπάρχει μια εξεγερμένη πλευρά τύπου FARC μαζί με τους τοπικούς αντιδραστικούς. Και μετά έρχεται η εντελώς αχαλίνωτη, πλήρως ασύμμετρη παράταξη, φτιαγμένη ξεκάθαρα για να θυμίζει τους Fremen του Dune και να σκορπά χάος.

Η αλληλεπίδραση γεννιέται ακριβώς από αυτή την ασυμμετρία: οι δυνάμεις δεν κινούνται απλώς σε αντίθετες κατευθύνσεις, αλλά εξαρτώνται η μία από την άλλη με παράξενους τρόπους και πιέζουν το ίδιο σύστημα από διαφορετικές πλευρές. Στα χαρτιά, αυτό μοιάζει σαν συνταγή αποτυχίας. Στην πράξη, σχεδόν θαυματουργά, όλα κουμπώνουν εξαιρετικά. Η δυσκολία παραμένει υψηλή, με την εταιρική παράταξη ειδικά να απαιτεί σοβαρή εξοικείωση για να αρχίσει να λειτουργεί σωστά.

Μπορεί να είναι το καλύτερο COIN που έχω παίξει μέχρι τώρα — νομίζω ότι μου λείπει μόνο το China. Ταυτόχρονα είναι και το πιο δύσκολο, άρα δεν είναι κάτι που θα έβαζα αδιάφορα στο τραπέζι. Παρ’ όλα αυτά, ήταν καταπληκτική εμπειρία και θα το επαναλάβουμε σύντομα, πριν χρειαστεί να ξαναφρεσκάρουμε τους κανόνες.