Imperial Borders

Αφού είχαμε ήδη κάψει τα πάντα και αφήσαμε τα κάρβουνα να σβήσουν για να κοιμηθούμε, ήρθε η ώρα για το κυρίως ψητό: το Imperial Borders. Είναι το νόθο παιδί του War Room και των παιχνιδιών Nightingale, με τον Harris να φέρνει ένα «λιγότερη προσομοίωση, περισσότερο wargame» για όσους αγαπούν το είδος και τη Ναπολεόντεια εποχή. Πριν καν στρώσουμε κανονική παρτίδα, περάσαμε ολόκληρο πρωινό κολλώντας σημαίες, εξηγώντας πράγματα και στήνοντας το θέαμα στο τραπέζι. Κρίμα που η παρέα διαλύθηκε απότομα πριν αρχίσουν κανονικά οι εχθροπραξίες.

Από όσα προλάβαμε να δούμε, οι κανόνες είναι ιδιαίτερα προσιτοί, έστω κι αν υπάρχουν μερικά πιο απαιτητικά σημεία, και η ροή δείχνει ομαλή. Στον πυρήνα του βρίσκεται ο γνώριμος από το War Room μηχανισμός των γραπτών, κρυφών διαταγών, εδώ σε πιο ανεπτυγμένη μορφή. Αυτό σημαίνει ότι οι παίκτες σχεδιάζουν στα κρυφά, αποκαλύπτουν τις προθέσεις τους και έχουν άφθονες ευκαιρίες να κάνουν τα πράγματα θάλασσα.

Η αλληλεπίδραση φαίνεται να έρχεται κατευθείαν από αυτές τις συγκρούσεις σχεδίων και, φυσικά, από τα πολλά ζάρια και τα κανόνια που πέφτουν. Είδαμε μερικές μάχες αρκετές για να καταλάβουμε τη φονικότητα αυτού του dicefest. Σε αντίθεση με το War Room, το Imperial Borders αφήνει περισσότερο πίσω του τα ιστορικά θεμέλια της περιόδου και προτιμά μια αισθητά συμμετρική εμπειρία, όπου οι χώρες είναι πάνω-κάτω ισοδύναμες. Για μένα αυτό είναι βελτίωση: κάθε παρτίδα μπορεί να εξελιχθεί όπως θέλει, χωρίς να μοιάζει ότι υπαγορεύεται από προδιαγεγραμμένες κινήσεις.

Δεν καταφέραμε τελικά να παίξουμε την πλήρη παρτίδα, αλλά αυτό δεν μας εμπόδισε να κάνουμε για ώρες βαθιά ικανοποιητικό theorycrafting γύρω από ανοίγματα και πιθανές κινήσεις. Η διακοπή είχε ευτυχές τέλος για τον άνθρωπο που χρειάστηκε να φύγει εσπευσμένα για το συνεργείο, ενώ εμείς μείναμε με τη βεβαιότητα ότι αυτό μοιάζει με τεράστιο παιχνίδι. Στην επόμενη εκδρομή θα πιέσω για μισή μέρα Imperial Borders με έξι παίκτες. Θα γίνει σφαγή.