Imperial Borders

Το Imperial Borders μοιάζει με το δύστροπο παιδί του War Room και των παιχνιδιών Nightingale: λιγότερη προσομοίωση, περισσότερο wargame, με τον Harris να απευθύνεται καθαρά σε όσους θέλουν Ναπολέοντα και σύγκρουση χωρίς να χρειάζονται μια ιστορική αναπαράσταση να τους κρατά από το χέρι. Οι σημαίες θέλουν το κόλλημά τους και η προετοιμασία τον χρόνο της, αλλά το αποτέλεσμα στο τραπέζι υπόσχεται αμέσως επιχειρήσεις μεγάλης κλίμακας.

Στον πυρήνα του βρίσκονται οι γραπτές, κρυφές διαταγές του War Room, εδώ σε πιο ανεπτυγμένη μορφή. Δίνεις εντολές χωρίς να ξέρεις ακριβώς τι έχει γράψει ο απέναντι, κι έπειτα η ροή τις ξεδιπλώνει: υπάρχουν πολλές ευκαιρίες να έχεις διαβάσει λάθος την κατάσταση και να πληρώσεις το λάθος σου. Οι κανόνες δείχνουν προσιτοί, με ορισμένα σημεία που ζητούν προσοχή, και οι μάχες περνούν από αρκετά ζάρια και κανονιοβολισμούς ώστε η φονικότητά τους να μην είναι ποτέ θεωρητική.

Η ουσιαστική απόκλιση από το War Room είναι η συμμετρία του. Οι χώρες είναι πάνω-κάτω ισοδύναμες, αντί να κουβαλούν η καθεμία το ιστορικό της βάρος, άρα η αλληλεπίδραση δεν καταλήγει σε εκτέλεση προκαθορισμένων κινήσεων αλλά σε πραγματική ανάγνωση των κρυφών προθέσεων των άλλων. Η ενδιαφέρουσα απόφαση είναι πώς θα ανοίξεις, γνωρίζοντας ότι η δική σου αρχική ανάπτυξη μπορεί να βρει απέναντί της μια εξίσου βιώσιμη, αλλά εντελώς διαφορετική, απάντηση.

Δεν φτάσαμε σε ολοκληρωμένη παρτίδα· ανάμεσα στην προετοιμασία, τις εξηγήσεις και μερικές μάχες επίδειξης, το παιχνίδι έμεινε στο τραπέζι σαν υπόσχεση. Παρ’ όλα αυτά, η θεωρητικολογία για ανοίγματα και πιθανές γραμμές κράτησε ώρες, που είναι συνήθως καλό σημάδι. Το Imperial Borders δείχνει σαν ένα μεγάλο, εξαιρετικό wargame που αξίζει να του δοθεί ο χρόνος και το γεμάτο τραπέζι που ζητά.