18Lilliput

Το 18Lilliput το είδα αρχικά μόνο με δύο παίκτες και μου άφησε αμέσως αυτή την πολύ ωραία αντίφαση: είναι καψιματικό, αλλά παραμένει ελαφρύ. Τίμιο πράγμα, με τρόπο που δεν απαιτεί να είσαι τραινάκιας για να το εκτιμήσεις. Κι όταν ένα παιχνίδι καταφέρνει να κάνει παρέα και μη μυημένους να περάσουν καλά, εγώ λέω πως κάτι κάνει σωστά.

Στο τραπέζι οι παίκτες ξεκινούν από εταιρείες με χρώμα — και στη δική μου πρώτη παρτίδα η πράσινη starting company μου φάνηκε πιθανώς λίγο ευνοημένη στο δίπαικτο. Δεν θα το βαφτίσω πρόβλημα από μία μόνο δοκιμή, αλλά είναι ακριβώς το είδος της λεπτομέρειας που θέλω να ξανατσεκάρω όταν ξανακάτσουμε.

Η παρτίδα οδηγείται ως τον τελευταίο γύρο και, τουλάχιστον στη μεταγενέστερη εμπειρία μου, το αποτέλεσμα δεν ήταν καθόλου προδιαγεγραμμένο. Υπήρξε μεγαλύτερος τζερτζελές, ανταγωνισμός μέχρι τέλους και αρκετό μέτρημα ώστε να λουστώ πανηγυρικά επειδή δεν ξέρω πρόσθεση — recurring theme της βραδιάς, δυστυχώς. Το ότι κέρδισε γνωστός λάτρης του μπλε απλώς επιβεβαίωσε τον θεμελιώδη κανόνα των επιτραπεζίων: το μπλε είναι πάντα μπροστά.

Η ετυμηγορία είναι η απλή, η σωστή και η προφανής: πάρτε το όσο κυκλοφορεί. Είναι τόσο καλό που το βλέπω να αποκτά επαναληψιμότητα επιπέδου Wind of Change σε playlist του Rock FM. Αν το παίζει η τηλεόραση, θα το ξαναπεί και η τραγουδιάρα. Είναι ΙΣΧΥΡΑ επιθυμητό η συλλογή σας να το περιλαμβάνει. Εδώ διάβασε κανόνες μέχρι και ο δημοσιοκάφρος· κοσμογονικά συμβάντα.

Updated session

Η δεύτερη εμπειρία ήταν καλύτερη από όσες προηγούμενες θυμόμουν. Αντί να επιβεβαιώσει ότι η παρτίδα ξετυλίγεται με προβλέψιμο τρόπο, έφερε περισσότερο χαμό και ανοιχτό αποτέλεσμα ως το τέλος. Η αρχική επιφύλαξη για το πράσινο στο δίπαικτο παραμένει απλώς επιφύλαξη, όχι συμπέρασμα, ενώ η συνολική εντύπωση βγήκε ακόμη πιο θετική.