1930: The Golden Age of Airlines

Μου άρεσε πολύ η πρώτη εικόνα του 1930: The Golden Age of Airlines. Έχει εκείνη τη γνώριμη, σφιχτή αίσθηση ενός τίτλου Rio Grande: οικονομική ανάπτυξη, ωραία κλιμάκωση και αρκετό βάθος χωρίς να πνίγεται στην πολυπλοκότητα. Στην παρέα που αγαπά racing, τρένα και συγγενείς οικονομικούς τίτλους, είχε ήδη ξεχωρίσει ως κάτι ευχάριστα φρέσκο.

Στην αναγνωριστική μας παρτίδα με τέσσερις ακολουθήσαμε το manual κατά γράμμα, χωρίς FAQ, house rules ή άλλες διορθωτικές παρεμβάσεις. Για πέντε γύρους το παιχνίδι εξελισσόταν υπέροχα: οι εταιρίες ανέβαιναν, οι επιλογές άνοιγαν και η οικονομική εικόνα έμοιαζε να χτίζεται με ωραίο ρυθμό. Όμως ο έκτος γύρος μας άφησε ξεκρέμαστους. Όλες οι εταιρίες τελίκιασαν τα πάντα, το φινάλε έχασε κάθε ένταση και ο νικητής προέκυψε σχεδόν τυχαία. Για παιχνίδι τεσσάρων ωρών, αυτό είναι απαράδεκτο.

Το πρόβλημα δεν ήταν ότι οι μηχανισμοί δεν δουλεύουν, αλλά ότι ορισμένα σημεία τους σπρώχνουν υπερβολικά καθαρά προς συγκεκριμένες κινήσεις. Η πρώτη κίνηση μοιάζει υποχρεωτικά tech up για την κύρια εταιρία, ενώ στον Καναδά ακόμη κι αν το κάνουν και οι τέσσερις παίκτες, ο τέταρτος δεν βρίσκει τρόπο να περάσει το 26 σε income. Αργότερα είδαμε το ίδιο μοτίβο στο πορτοκαλί: μπαίνεις πρώτος και μετά γράφεις ένα +30κάτι. Θα δοκιμάσουμε μια αλλαγή στο tech track, ώστε στο πρώτο box κάθε χρώματος το expand να επιτρέπει μόνο ένα gate στο νέο χρώμα και το άλλο σε χαμηλότερο· όποιος θέλει διπλό expand, ας περιμένει το δεύτερο box.

Υπάρχουν κι άλλα σημεία που ζητούν δοκιμή. Το κόστος για το έξτρα upgrade είναι, ειλικρινά, για γέλια — μάλλον χρειάζεται να πέσει. Θέλουμε επίσης να δούμε bidding για το turn order, ιδιαίτερα στον πρώτο γύρο: αν δεν πάρεις το 23 και βρεθείς απλώς δεξιά από τον πρώτο παίκτη, το μειονέκτημα φαίνεται πολύ μεγάλο. Τέλος, τα dividends δεν θα έπρεπε απλώς να σταματούν να καπάρονται στο 176+: μετά το 225, που έτσι κι αλλιώς είναι δύσκολο να φτάσεις, θα είχε νόημα να αυξάνονται λίγο περισσότερο, ίσως κατά 3 ή 4 δολάρια ανά step αντί για 2.

Παρά το ξενέρωμα του τέλους, δεν θέλω να το ξεγράψω. Το 1930 μάς άρεσε ως πακέτο μηχανισμών ακριβώς επειδή μας έκανε να καθίσουμε μετά την παρτίδα και να συζητάμε σοβαρά πώς θα το βελτιώναμε για τη δική μας παρέα. Αλλά η εύλογη απορία μένει: δεν το έπαιξε κανείς ποτέ με τέσσερις ώστε να δει τι γίνεται στον τελευταίο γύρο; Αφού ακόμη και ο σχεδιαστής προτείνει λιγότερους γύρους ως house rule, μάλλον η επόμενη πτήση μας θα χρειαστεί λιγότερο χρόνο — και μερικές προσεκτικές επισκευές πριν την απογείωση.