1930: The Golden Age of Airlines

Το 1930: The Golden Age of Airlines μπήκε πολύ ευχάριστα στην παρέα των οικονομικών παιχνιδιών racing και δικτύων: εξελίσσεται ωραία, χωρίς να διογκώνει την πολυπλοκότητά του πέρα από εκείνο το γνώριμο μέτρο ενός τίτλου της Rio Grande. Στην πρώτη τετραπλή παρτίδα, ακριβώς όπως ορίζει το manual και χωρίς FAQ ή house rules, οι πρώτοι πέντε γύροι ήταν εξαιρετικοί. Στον τελευταίο, όμως, όλες οι εταιρίες τελίκιασαν τα πάντα και ο νικητής προέκυψε σχεδόν τυχαία. Για παιχνίδι τεσσάρων ωρών, αυτό είναι πολύ βαρύ φινάλε.

Ο πυρήνας του είναι το tech track και τα expand που ανοίγουν gates σε νέα χρώματα. Η πρώτη κίνηση φαίνεται υποχρεωτικά tech up για την κύρια εταιρία, ενώ στον Καναδά ακόμη κι αν το κάνουν και οι τέσσερις παίκτες, ο τέταρτος δεν βρίσκει τρόπο να περάσει το 26 σε income. Αργότερα επανέρχεται το ίδιο μοτίβο: μπαίνεις πρώτος στο πορτοκαλί και ακολουθεί το +30κάτι. Η ενδιαφέρουσα απόφαση δεν είναι λοιπόν αν θα εκμεταλλευτείς το άνοιγμα, αλλά αν θα προλάβεις να το εκμεταλλευτείς πρώτος.

Η σειρά παίζει τεράστιο ρόλο, ιδίως στον πρώτο γύρο: αν δεν πάρεις το 23 και κάθεσαι απλώς δεξιά από τον πρώτο, ξεκινάς με σοβαρό μειονέκτημα. Το extra upgrade έχει κόστος που μοιάζει σχεδόν αστείο, ενώ τα dividends στα 176+ σταματούν να αυξάνονται ακριβώς εκεί όπου θα έπρεπε να συνεχίσουν να διαφοροποιούν τις εταιρίες· μετά το δύσκολο 225, μάλιστα, ένα βήμα των 3$ ή 4$ αντί για 2$ θα έδινε πραγματικό λόγο να κυνηγήσεις την κλίμακα. Όταν όλοι φτάνουν στην ίδια γραμμή τερματισμού, η οικονομία του παιχνιδιού χάνει το τελικό της φίλτρο.

Παρά το ξενέρωμα του τέλους, το πακέτο μηχανισμών έχει αρκετό βάθος ώστε να αξίζει δεύτερη ματιά με προσεκτικές διορθώσεις: λιγότερους γύρους, όπως προτείνεται και από τον σχεδιαστή, ή ένα πρώτο box κάθε χρώματος όπου το expand επιτρέπει μόνο ένα gate στο νέο χρώμα και το άλλο σε κατώτερο· ίσως και bidding για τη σειρά. Ως έχει, το 1930 είναι ένα πολύ καλό οικονομικό παιχνίδι που αυτοϋπονομεύεται ακριβώς όταν θα έπρεπε να κάνει τον τελικό λογαριασμό.