Abalone

Κάνοντας εκκαθαρίσεις, ξέθαψα μερικά παιχνίδια της αμαρτωλής νιότης μου και ανάμεσά τους ήταν το Abalone. Στα 90s το παίζαμε πολύ, συνήθως όσο περιμέναμε να μαζευτεί η παρέα για RPG, πριν έρθει το Magic και τα υπόλοιπα καρτοπαίχνιδα να το σπρώξουν στην άκρη. Το ξεσκόνισα, το έστρωσα στο τραπέζι και το σέρβιρα στον διάδοχο· και το γεγονός ότι το βγάζει μόνος του από το ράφι για να μου πετάξει challenge λέει αρκετά για τη διαχρονική του άμεση γοητεία.

Στον πυρήνα του είναι ένα καθαρό, αφηρημένο ντουέλο με μπίλιες: σε κάθε γύρο μετακινείς τις δικές σου, προσπαθώντας να σπρώξεις τις αντίπαλες προς τα έξω. Δεν χρειάζεται να κουβαλάει ιστορία ή θεματική για να σε βάλει αμέσως στο κλίμα· το ταμπλό και οι μπίλιες κάνουν όλη τη δουλειά, με αυτή την πολύ χαρακτηριστική, σχεδόν τελετουργική αίσθηση ενός παλιού κλασικού επιτραπέζιου.

Η αλληλεπίδραση είναι άμεση, αφού κάθε κίνηση είναι ταυτόχρονα προσπάθεια να βελτιώσεις τη θέση σου και να στριμώξεις τον απέναντι. Έτσι προκύπτει το challenge που φαίνεται να απολαμβάνει τόσο ο μικρός: μια γρήγορη πρόσκληση για αναμέτρηση, όπου κοιτάζεις τη διάταξη, διαλέγεις την ώθησή σου και βλέπεις αν θα καταφέρεις να φέρεις τον άλλο σε δύσκολη θέση.

Σήμερα το βρίσκω τίμιο και ευχάριστο, ειδικά ως αντικείμενο που ξαναβγήκε από μια παλιά εποχή και βρήκε δεύτερη ζωή στο σπίτι. Παρ’ όλα αυτά, καταλαβαίνω πως αν αφαιρέσω τη νοσταλγία, το Abalone μάλλον μοιάζει κάπως παρωχημένο ως παιχνίδι. Δεν είναι όμως μικρό πράγμα ότι ακόμη καταφέρνει να καλεί κάποιον από το ράφι για άλλη μία παρτίδα.