Abalone

Το Abalone το είχα συνδέσει με εκείνες τις ώρες που περιμέναμε να μαζευτεί η παρέα για RPG: ένα παιχνίδι στο πλάι, έτοιμο να γεμίσει το κενό. Το ξαναβρήκα σε μια εκκαθάριση και το έδωσα στον διάδοχο· τώρα το βγάζει μόνος του από το ράφι και έρχεται για το καθημερινό του challenge. Ένα παλιό παιχνίδι μπορεί να χωράει πολλή ζωή σε ένα τόσο μικρό κουτί.

Στο τραπέζι, η βασική του λειτουργία είναι αυτή η καθαρή πρόκληση απέναντι στον άλλον: το βγάζεις, στήνεστε, και η παρτίδα αποκτά αμέσως τον χαρακτήρα μιας μικρής μονομαχίας. Δεν χρειάζεται να περιμένεις να οργανωθεί βραδιά ούτε να θυμηθείς ένα ολόκληρο σύμπαν κανόνων· είναι εκεί, στο ράφι, και σε περιμένει.

Η ροή του είναι εξίσου άμεση στην εμπειρία μας: ο ένας προκαλεί, ο άλλος κάθεται απέναντι, και το παιχνίδι γίνεται μια σύντομη κοινή τελετουργία αντί για απλή απασχόληση. Η αλληλεπίδραση δεν είναι διακοσμητική· το challenge είναι όλο το πράγμα, και γι’ αυτό ένα παιδί επιστρέφει σε αυτό με τέτοια επιμονή.

Ως blast from the past είναι τίμιο και ευχάριστο, με εκείνη τη σπάνια ικανότητα να ξαναβρίσκει θέση σε ένα σπίτι χωρίς να ζητάει άδεια. Αν όμως αφαιρέσω τη μνήμη από το τραπέζι, βλέπω ένα παιχνίδι που μάλλον έχει πια μείνει λίγο πίσω.