Abomination: The Heir of Frankenstein

Το Abomination: The Heir of Frankenstein μου έδωσε έντονα την αίσθηση ενός μεσαίου euro που περνάει το θέμα του πολύ καλύτερα απ’ ό,τι συνηθίζεται στο είδος. Μου θύμισε λίγο Lords of Waterdeep και Trickerion, μόνο που εδώ η όλη υπόθεση έχει εκείνη τη μακάβρια, απολαυστική πλευρά του Φρανκενστάιν που κάνει την παρτίδα να ξεχωρίζει.

Στον πυρήνα του είναι ένα euro διαχείρισης επιλογών και ενεργειών, με το παιχνίδι να προχωρά σε γύρους — στη δική μας παρτίδα φτάσαμε ως το τέλος του 10ου. Η διάρκεια είναι ένα σημείο για το οποίο έχω ακούσει αρκετή γκρίνια, αλλά ειλικρινά δεν μας βάρυνε: κλείσαμε σε δύο ώρες και κάτι, χωρίς να νιώσουμε ότι σέρνεται.

Εκεί που σκάλωσα ήταν στην αλληλεπίδραση και στο πόσο απότομα μπορεί να γίνει η πρόσβαση στις επιλογές. Το ζάρι μπορεί κυριολεκτικά να κλείσει σπίτια, μια σκληρή μορφή μπλοκαρίσματος που δεν την περιμένω τόσο έντονα από τέτοιου τύπου παιχνίδια. Δίνει ένταση, αλλά για μένα αφήνει το gameplay λίγο «ξερό», παρά το εξαιρετικά θεματικό του περίβλημα.

Παρόλα αυτά, το βρίσκω ενδιαφέρον πόνημα και θα έλεγα να το παίξετε έστω μία φορά, αν μη τι άλλο για το χαβαλέ της υπόθεσης. Και θα κοίταζα σοβαρά τους επίσημους, πιο μαζεμένους Igor Rules: στα χαρτιά φαίνονται έτη φωτός καλύτεροι από το παιχνίδι όπως είναι βασικά.