Abomination: The Heir of Frankenstein

Το Abomination: The Heir of Frankenstein φέρνει εκείνη την ευχάριστα γοτθική αίσθηση ενός τραπεζιού που έχει μετατραπεί, για ένα βράδυ, σε εργαστήριο με πολύ κακό φωτισμό. Είναι μεσαίο euro, με συγγένειες προς Lords of Waterdeep και Trickerion, αλλά το θέμα του δεν είναι απλώς ένα κοστούμι φορεμένο πάνω από μηχανισμούς: το νιώθεις να επιμένει σε κάθε προσπάθεια να φτιάξεις κάτι που μάλλον δεν έπρεπε να ζωντανέψει. Σε μια παρτίδα που έφτασε περίπου ως το τέλος του δέκατου γύρου, η πολυσυζητημένη διάρκειά του δεν μας βάρυνε ιδιαίτερα· για ένα βράδυ μετά τη δουλειά, αυτό μετράει περισσότερο απ’ όσο παραδέχομαι συνήθως.

Η ροή του στηρίζεται σε επιλογές και τοποθέτηση ενεργειών, με την αίσθηση ενός euro που σε βάζει να κυνηγάς ό,τι χρειάζεσαι για το πείραμά σου. Η διαχείριση αυτή έχει θεματικό βάρος, αλλά στο καθαρό gameplay παραμένει κάπως στεγνή: οι αποφάσεις λειτουργούν, χωρίς πάντοτε να αποκτούν την ένταση που υπόσχεται το θέμα.

Το πιο τραχύ σημείο είναι το ζάρι, που μπορεί κυριολεκτικά να κλείσει διαθέσιμες θέσεις και να σου κόψει την πρόσβαση σε αυτό που σχεδίαζες. Αυτό δεν είναι το είδος τυχαίας ανατροπής που περιμένεις συνήθως από ένα τέτοιο παιχνίδι, και αφήνει μια παράξενη απόσταση ανάμεσα στον προσεκτικό σχεδιασμό σου και στο αποτέλεσμα.

Παρά τις ατέλειές του, είναι ένα ενδιαφέρον πόνημα που αξίζει να το παίξετε έστω μία φορά, μόνο και μόνο για τον χαβαλέ και τη θεματική του υπόθεση. Και οι επίσημοι Igor Rules, η πιο μαζεμένη παραλλαγή, μοιάζουν έτη φωτός καλύτερη αφετηρία από το βασικό παιχνίδι όπως είναι.