Aeroplanes: Aviation Ascendant

Το Aeroplanes: Aviation Ascendant είναι μάλλον το πιο αδύναμο κομμάτι της τριλογίας του — δύσκολο να σταθεί δίπλα στο Automobile — αλλά αυτό δεν το κάνει καθόλου αδιάφορο. Αντιθέτως, είναι ίσως το καλύτερο παιχνίδι με αυτή τη θεματολογία που έχω παίξει, και παίζει πολύ πιο στρωτά απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς από έναν τίτλο που συχνά μένει θαμμένος στο πίσω μέρος κάποιου ραφιού ή μιας παλιάς ανταλλαγής. Σε πέντε άτομα μάλιστα έχει μια σπάνια άνεση: δεν μοιάζει με παιχνίδι που απλώς ανέχεται την παρέα για να γεμίσει το τραπέζι.

Ο πυρήνας του είναι η προσπάθεια να ανέβεις στον κόσμο της αεροπορίας, με την τύχη να έχει λόγο στα πράγματα. Αυτή η ραντομίλα είναι πραγματική και καταλαβαίνω απολύτως γιατί προκάλεσε εξανθήματα όταν πρωτοκυκλοφόρησε· δεν είναι παιχνίδι που θα σου επιτρέπει πάντοτε να σχεδιάζεις με την ψυχρή βεβαιότητα ενός λογιστικού φύλλου.

Κάθε γύρος, όμως, αποκτά σχήμα από το σύστημα με το ζάρι του πρώτου παίκτη. Είναι ένας από εκείνους τους μηχανισμούς που αλλάζουν τη σημασία της προτεραιότητας χωρίς να κάνουν θόρυβο: ποιος ξεκινά, πότε παίρνεις την πρωτοβουλία και πώς οι υπόλοιποι αναγκάζονται να διαβάσουν το τραπέζι. Η αλληλεπίδραση δεν χρειάζεται να φωνάζει για να υπάρχει· εδώ περνά από το timing, ειδικά όταν η παρέα είναι πέντε άτομα και η πρώτη κίνηση έχει βάρος.

Το ζάρι του πρώτου παίκτη είναι από εκείνους τους μηχανισμούς που σε κάνουν να συγχωρείς μερικές ανορθογραφίες της διαδρομής.

Σε σύγκριση με το Connecting Flights, η διαφορά είναι σχεδόν άβολη για το νεότερο παιχνίδι. Και είναι κρίμα που το Aeroplanes κουβαλά ακόμη τη φήμη της παλιάς του υποδοχής: με μια σημερινή Deluxe έκδοση και λίγη φροντίδα στην παρουσίαση, θα το κοιτούσαν πολύ πιο σοβαρά. Αν το βρείτε φθηνά, ή αν ήδη σκονίζεται κάπου δικό σας, βγάλτε το μια Τρίτη μετά τη δουλειά· είναι ήσυχα εξαιρετικό.