Aeroplanes: Aviation Ascendant

Έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στα παιχνίδια που μοιάζουν καταδικασμένα από την πρώτη τους εντύπωση. Το Aeroplanes: Aviation Ascendant ίσως να είναι το πιο αδύναμο της τριλογίας του — και όταν δίπλα του βρίσκεται το Automobile, αυτό δεν είναι μικρή κατηγορία — αλλά δεν παύει να είναι ενδιαφέρον, ευχάριστο και, κυρίως, λειτουργικό στο τραπέζι. Με πέντε παίκτες μάλιστα στέκεται πολύ καλά, κάτι που εκτιμώ πάντα όταν ψάχνω τι θα βγει για μια πιο γεμάτη παρέα.

Η εμπειρία του περιστρέφεται γύρω από ένα αεροπορικό θέμα και δεν κρύβει την τυχαιότητά του. Υπάρχει αρκετή «ραντομίλα», αρκετή ώστε να καταλαβαίνω γιατί το κοινό του BGG το υποδέχθηκε με εξανθήματα όταν κυκλοφόρησε. Δεν είναι παιχνίδι που σου υπόσχεται απόλυτο έλεγχο ή μια αποστειρωμένη, μαθηματικά προβλέψιμη διαδρομή.

Εκεί όμως που η ροή του αποκτά χαρακτήρα είναι το σύστημα με το ζάρι του πρώτου παίκτη. Για μένα αυτό είναι ένας από εκείνους τους μηχανισμούς που κάνουν μια παρτίδα να έχει δική της προσωπικότητα: η σειρά προτεραιότητας δεν είναι απλώς μια τυπική λεπτομέρεια, αλλά κάτι που δίνει ενδιαφέρον στις επιλογές και στον τρόπο που οι παίκτες μοιράζονται τον χώρο της παρτίδας. Δεν θα το έλεγα παιχνίδι που ζει από την επιθετικότητα· η αλληλεπίδραση που κρατώ είναι περισσότερο αυτή της θέσης και της προτεραιότητας.

Στο τέλος, το θεωρώ έτη φωτός καλύτερο από το Connecting Flights και ίσως το καλύτερο παιχνίδι αεροπορικής θεματολογίας που έχω παίξει. Αν το βρείτε φτηνά, ή αν υπάρχει ήδη καταχωνιασμένο στον πάτο κάποιου ραφιού από παλιά ανταλλαγή, αξίζει να του δώσετε μια ευκαιρία. Και, ναι, είμαι σχεδόν βέβαιος ότι μια λαμπερή Deluxe έκδοση από την EGG θα το έκανε ξαφνικά πολύ πιο αγαπητό στο κοινό — γιατί μερικές φορές το σωστό κουτί και η σωστή παρουσίαση αλλάζουν εντυπωσιακά τη διάθεση του τραπεζιού.