Age of Comics: The Golden Years

Στήριξα το Age of Comics: The Golden Years καθαρά για το θέμα του, με την αδυναμία που έχει ένας ενήλικος άνθρωπος για τα comics και για κουτιά που υπόσχονται μια μικρή βιομηχανία ονείρων πάνω στο τραπέζι. Ευτυχώς, δεν είναι μόνο όμορφη βιτρίνα: η παραγωγή είναι προσεγμένη και τα πιόνια-εξώφυλλα, που σημαδεύουν την κάθε δημιουργία, έχουν εκείνη τη μικρή, σωστή ιδέα που σε κάνει να θέλεις να τα κοιτάξεις άλλη μία φορά.

Ο καθένας αναλαμβάνει το δικό του studio comics και ο βασικός κύκλος είναι καθαρός: βρίσκεις συγγραφείς και καλλιτέχνες, εκδίδεις νέους τίτλους και προσπαθείς να τους προωθήσεις στην αγορά. Δεν υπάρχει εδώ πυρηνική φυσική ούτε ένα σύστημα που απαιτεί να κρατάς το ημερολόγιο του γραφείου σου δίπλα στο ταμπλό.

Η οικονομική του πλευρά ζητά λίγη σκέψη, επειδή οι επιλογές του studio σου πρέπει να οδηγήσουν σε τίτλους που θα σταθούν στην αγορά, ενώ η παρουσία των άλλων εκδοτικών κρατά το θέμα ζωντανό χωρίς να το κάνει καβγά. Είναι περισσότερο ο ανταγωνισμός του «ποιος θα στήσει το καλύτερο κατάλογο» παρά η χαρά να γκρεμίσεις τη δουλειά κάποιου άλλου, κι αυτό του ταιριάζει.

Θα μπορούσε να ανέβει ένα-δύο κλικ ακόμη, αλλά δεν χρειάζεται κάθε παιχνίδι να ξεχειλίζει από κανόνες και κάψιμο για να αξίζει τον χρόνο του. Για ένα βράδυ Τρίτης μετά τη δουλειά, το Age of Comics: The Golden Years είναι ήσυχα εξαιρετικό.