Age of Innovation

Δεν έχω αγαπήσει ποτέ το Terra Mystica, κι όμως συνεχίζω να δοκιμάζω όλα τα πνευματικά του παιδιά. Μάλλον επειδή ο πυρήνας των κανόνων του πάντα μου μιλούσε, ενώ το ίδιο το πρωτότυπο δεν μου άφησε ποτέ ιδιαίτερα καλή αίσθηση στο τραπέζι. Το Age of Innovation πηγαίνει συνειδητά προς την αντίθετη κατεύθυνση: είναι ένα ζουμερό euro, ακόμη πιο πληθωρικό κι από το όμορφο Gaia Project.

Στον πυρήνα του κρατά αυτό που με τραβά στη σειρά, αλλά το ντύνει με πολύ περισσότερα πράγματα να παρακολουθείς και να αξιοποιείς. Δεν προσπαθεί να είναι το κομψό, αυστηρό παιχνίδι που ζητά να το μάθεις σαν πρόγραμμα γραφείου· θέλει να απλώσει μπροστά σου επιλογές, δυνατότητες και μικρές αφορμές για να νιώσεις ότι η μηχανή σου παίρνει μπρος.

Οι ασύμμετρες δυνάμεις είναι αρκετές και έντονες, κι εκεί βρίσκεται μεγάλο μέρος της αλληλεπίδρασης: οι παίκτες δεν ξεκινούν απλώς από την ίδια αφετηρία με άλλο χρώμα, αλλά φέρνουν διαφορετικά πλεονεκτήματα στο κοινό τραπέζι. Η ισορροπία τους δεν μοιάζει ιδιαίτερα αυστηρή, όμως η παρτίδα κρατά αυτό το feel-good σφρίγος του να ψάχνεις πώς θα στριμώξεις ακόμη μία καλή ιδέα μέσα στο ήδη γεμάτο σχέδιό σου.

Είναι μια κανονική βιποσαλάτα, το είδος του παιχνιδιού που μετά από μια Τρίτη στη δουλειά μοιάζει λίγο υπερβολικό και, ταυτόχρονα, ακριβώς αυτό που ήθελες. Αν θέλετε έναν τίτλο από αυτή τη σειρά χωρίς τον «τουρνουάδικο» μινιμαλισμό του πρωτότυπου, το Age of Innovation είναι ένα Terra Mystica on steroids — και, ήσυχα, το καλύτερο ταίρι για μένα.