Age of Innovation

Έχω μια περίεργη σχέση με το Terra Mystica: δεν μου αρέσει ιδιαίτερα, κι όμως καταλήγω να παίζω όλα τα πνευματικά του παιδιά. Μάλλον ο πυρήνας των κανόνων του με τραβάει, ενώ το στήσιμο του πρωτότυπου δεν μου άφησε και τις πιο ωραίες αναμνήσεις. Το Age of Innovation, αντίθετα, έρχεται σαν ένα ζουμερό, πληθωρικό euro — ακόμη πιο γεμάτο κι από το όμορφο Gaia Project.

Στον μηχανικό του πυρήνα αναγνωρίζω αυτό που πάντα μου άρεσε στη σειρά: ένα βαρύ euro με αποφάσεις που χτίζονται πάνω σε έναν γνώριμο κορμό κανόνων. Μόνο που εδώ δεν υπάρχει διάθεση για λιτότητα. Η ροή της παρτίδας μοιάζει να φορτώνει αυτόν τον κορμό με περισσότερα πράγματα να εξετάσεις και περισσότερες δυνατότητες να κυνηγήσεις, κάνοντάς το ξεκάθαρα ένα Terra Mystica on steroids.

Η βασική διαφοροποίηση έρχεται από τις αρκετά ασύμμετρες δυνάμεις, που δίνουν στους παίκτες διαφορετικά εργαλεία και κατευθύνσεις μέσα στην ίδια παρτίδα. Δεν θα το παρουσιάσω ως υπόδειγμα ισορροπίας — δεν είναι — αλλά αυτή η σχεδιαστική βιποσαλάτα λειτουργεί υπέρ της αίσθησης αφθονίας. Η αλληλεπίδραση, όπως τη βίωσα, βρίσκεται κυρίως στο ότι όλοι κινούνται μέσα στον ίδιο πυκνό μηχανικό χώρο, προσπαθώντας να αξιοποιήσουν καλύτερα τα δικά τους ασύμμετρα πλεονεκτήματα.

Τελικά, το Age of Innovation είναι πολύ feel good για να με νοιάξει ότι δεν είναι απόλυτα ζυγισμένο. Αν θέλετε έναν τίτλο από αυτή τη σειρά αλλά δεν σας συγκινεί ο «τουρνουάδικος» μινιμαλισμός του αρχικού Terra Mystica, αυτός είναι, για μένα, ο σωστός τίτλος να κρατήσετε στο τραπέζι.