Agra

Υπάρχουν παιχνίδια που τα θαυμάζεις, και υπάρχουν εκείνα που σε κάνουν να ξεχάσεις για λίγο την κούραση μιας Τρίτης μετά τη δουλειά. Το Agra ανήκει στη δεύτερη κατηγορία: στη δεύτερη μόλις παρτίδα μου, και με τους υπόλοιπους στο τραπέζι να το γνωρίζουν πρώτη φορά, μου έδωσε το μοναδικό καθαρό 10άρι που έχω βάλει σε παιχνίδι του 2017. Ο Michael Keller είχε ήδη δείξει πολύ ευχάριστα πράγματα με τα La Granja και Solarius Mission, αλλά εδώ μοιάζει να έφτασε ακριβώς εκεί που ήθελε.

Στον πυρήνα του, το Agra στήνει μια βαριά αλυσίδα από πόρους, προϊόντα και παραγγελίες. Παίρνεις ό,τι χρειάζεσαι, το μετατρέπεις σε κάτι πιο χρήσιμο και προσπαθείς να το παραδώσεις τη στιγμή που η προσπάθειά σου θα πιάσει πραγματικά τόπο. Είναι euro που ζητά να βλέπεις όχι μόνο την επόμενη κίνησή σου, αλλά και το μικρό μονοπάτι που οδηγεί ως εκεί.

Οι γύροι είναι μια διαδοχή από επιλογές με βάρος: ποια ενέργεια θα υπηρετήσει το σχέδιό σου τώρα και ποια θα αφήσεις εκτεθειμένη για αργότερα. Η αλληλεπίδραση έρχεται από τον κοινό χώρο και τον ανταγωνισμό για τις ευκαιρίες του, όχι από φθηνά χτυπήματα· οι άλλοι δεν σου γκρεμίζουν το μαγαζί, απλώς μπορεί να έχουν πάρει ήδη το κομμάτι που χρειαζόσουν. Και τότε αρχίζει η καλή, ήσυχη αγωνία.

Δεν είναι ελαφρύ παιχνίδι ούτε παιχνίδι που θα χαριστεί σε ένα βιαστικό τραπέζι, αλλά η πυκνότητά του δεν μου φάνηκε ποτέ αγγαρεία. Για μένα, το Agra εκθρόνισε το The Gallerist ως το αγαπημένο μου βαρύ euro και είναι, ήσυχα αλλά απολύτως, εξαιρετικό.