Κριτική
Alma Mater
Το Alma Mater είναι ένα χορταστικό, σφιχτό euro με εντυπωσιακή παρουσία στο τραπέζι και αρκετή πληροφορία να χωνέψεις πριν αρχίσει να ρολάρει. Μετά από επαναλήψεις, όμως, η μηχανή του δείχνει πιο γνώριμη απ’ όσο θα ήθελε.
- Κυκλοφορία
- 2020
- Σχεδιαστής
- Acchittocca, Flaminia Brasini, Virginio Gigli, Stefano Luperto, Antonio Tinto
- Εκδότης
- eggertspiele, Arclight Games, Plan B Games
- Παίκτες
- 2–4
- Διάρκεια
- 150 λεπτά
Το Alma Mater απλώνεται στο τραπέζι σαν να θέλει να δικαιολογήσει κάθε ευρώ της παραγωγής του: πλαστικά βιβλία, meeples και μια γενναιόδωρη, πληθωρική εικόνα. Τα βιβλία έχουν εκείνο το ευχάριστο, απτό βάρος που σε κάνει να συγχωρείς σχεδόν το γεγονός ότι η έκδοση κουβαλά και περιττά διπλοτυπωμένα φύλλα καρτών σε δύο γλώσσες, ακόμη κι όταν οι κάρτες δεν έχουν ουσιαστικά γλωσσικό κείμενο. Στη δική μου κόπια έλειπαν μάλιστα οι κόκκινοι δίσκοι από σφραγισμένο σακουλάκι, ένα πολύ λιγότερο γοητευτικό κομμάτι της εμπειρίας. Το πανεπιστημιακό θέμα είναι μάλλον διακριτικό, αλλά δένει καθαρά με όσα κάνεις.
Στον πυρήνα του, είναι worker placement: τοποθετείς τους εργάτες σου για να ανοίξεις τις επιλογές που χρειάζεται η προσωπική σου μηχανή, και πριν ξεκλειδώσεις περισσότερους η πίεση είναι πραγματική, ιδιαίτερα με τρεις παίκτες. Παράλληλα, συλλέγεις βιβλία διαφορετικών χρωμάτων και τα αξιοποιείς για να αποκτήσεις μαθητές και καθηγητές, που με τη σειρά τους τροφοδοτούν τις διαλέξεις σου. Το ενδιαφέρον δίλημμα είναι ότι η οικονομία σου δεν χτίζεται απλώς για εσένα· χτίζεται και μέσα από όσα αφήνεις τους άλλους να αγοράσουν.
Το ενδιαφέρον δίλημμα είναι ότι η οικονομία σου δεν χτίζεται απλώς για εσένα· χτίζεται και μέσα από όσα αφήνεις τους άλλους να αγοράσουν.
WhiteColarGamer
Η αγορά βιβλίων είναι η πιο ξεχωριστή πινελιά: πουλάς βιβλία στους αντιπάλους, εκείνοι κερδίζουν πόντους και εσύ χρήματα, άρα κάθε συναλλαγή έχει μια μικρή, πολύ ευγενική μαχαιριά. Πάνω σε αυτό κάθεται το σύστημα έρευνας και τα μπούστα των μεγάλων επιστημόνων, ένα σύνθετο και μεταβλητό πλέγμα επιτευγμάτων που αλλάζει από παρτίδα σε παρτίδα. Όλα αυτά σημαίνουν ότι η πρώτη παρτίδα κουβαλά υπερβολικά πολλή πληροφορία· για παρέες που δεν διαβάζουν άνετα euro actions, ακόμη και ένα δοκιμαστικό ξεκίνημα δύο γύρων πριν από κανονική επανεκκίνηση μπορεί να είναι η πιο ανθρώπινη διδασκαλία.
Είναι ένα ευχάριστο, καψιματικό και έξυπνα σφιχτό euro, έστω κι αν δεν ανακαλύπτει ξανά το είδος πέρα από την αγορά του. Σαν μια καλή μπριζόλα μετά τη δουλειά: δεν αλλάζει τη ζωή σου, αλλά ξέρεις ακριβώς γιατί τη διάλεξες. Για φίλους του είδους δεν απογοητεύει, αν και το βλέπω περισσότερο ως παιχνίδι για λίγες καλές παρτίδες ή για μια προσεκτική αγορά second hand, εκτός αν η συλλογή σου δεν είναι ήδη γεμάτη από μοντέρνα, επαναλήψιμα euro.
Updated session
Στην τέταρτη περίπου παρτίδα, η οικειότητα άρχισε να γίνεται κόπωση: η combo engine μοιάζει αρκετά ίδια από φορά σε φορά, ειδικά όταν δεν εμφανίζονται οι new students για να τη μετακινήσουν. Τέσσερις παρτίδες σε σύντομο διάστημα είναι βαρύ πρόγραμμα για τέτοιο euro, οπότε η αρχική εκτίμηση δεν ανατρέπεται, αλλά η επανάληψη έδειξε ένα όριο που δεν φαινόταν στην αρχή. Παραμένει ένα καλό euro για τους ανθρώπους του, απλώς δεν έχει την αντοχή στο συνεχές παίξιμο που αρχικά υποσχόταν.
Παραμένει ένα καλό euro για τους ανθρώπους του, απλώς δεν έχει την αντοχή στο συνεχές παίξιμο που αρχικά υποσχόταν.
WhiteColarGamer
Source: BoardGameGeek
0 comments
Sign in to react or comment.


