Alma Mater

Το Alma Mater είναι από εκείνα τα παιχνίδια που απλώνονται στο τραπέζι και αμέσως δηλώνουν παρουσία: πλαστικά βιβλία, meeples και μια γενικά εντυπωσιακή, πληθωρική παραγωγή. Μόνο που μαζί με το θέαμα έρχονται και μερικές αποφάσεις που με έκαναν να αναρωτηθώ γιατί ανέβηκε τόσο το κόστος: αγγλικά και γερμανικά σετ καρτών, ακόμη κι όταν πολλές κάρτες δεν έχουν καθόλου γλωσσική εξάρτηση και έχουν τυπωθεί διπλές. Και το quality control στη δική μου κόπια δεν βοήθησε καθόλου: έλειπαν οι κόκκινοι δίσκοι, από σφραγισμένο σακουλάκι κιόλας. Το θέμα, με εμένα ως κάτι σαν αντιπρύτανη που προσπαθεί να κάνει τα τμήματα, τους καθηγητές, τους μαθητές και τα συγγράμματά του πιο διάσημα, δεν με ενθουσίασε ιδιαίτερα, αλλά δένει ευχάριστα με όσα κάνω στο παιχνίδι.

Στον πυρήνα του, το Alma Mater είναι worker placement. Στην αρχή οι εργάτες είναι λίγοι και οι επιλογές τίμια στριμωγμένες, ιδιαίτερα με τρεις παίκτες, μέχρι να ξεκλειδώσω επιπλέον εργατιά. Η πίεση αυτή είναι το καλό του παιχνίδι: πρέπει να διαλέξω πότε και πού θα επενδύσω τις ενέργειές μου, ενώ οι διαθέσιμες θέσεις με αναγκάζουν να κοιτάζω και τις κινήσεις των άλλων.

Παράλληλα, μαζεύω και πουλάω βιβλία διαφορετικών χρωμάτων σε ένα καθαρό set-collection κομμάτι, που είναι ο βασικός δρόμος για να ενισχύσω τη μηχανή μου και να αποκτήσω νέους μαθητές και καθηγητές για διαλέξεις. Το πιο ιδιαίτερο σημείο είναι η αγορά: πουλάω βιβλία στους άλλους παίκτες, εκείνοι παίρνουν πόντους νίκης κι εγώ χρήματα. Πάνω σε αυτά κάθεται και ένα δυναμικό, σύνθετο σύστημα achievements μέσω της έρευνας και των προτομών μεγάλων επιστημόνων, με διαφορετικούς συνδυασμούς από παρτίδα σε παρτίδα.

Συνολικά, το βρήκα ευχάριστο, αρκετά καψιματικό, έξυπνο και σφιχτό. Δεν φέρνει κάτι πραγματικά καινούριο στο τραπέζι — ίσως με εξαίρεση την αγορά — αλλά παραμένει μια καλή μπριζόλα euro, ακόμη κι αν έχω ήδη παίξει δεκάδες συγγενικά παιχνίδια. Είναι εύκολη επιλογή για το «το παίρνω, το παίζω πέντε-έξι φορές και το πουλάω», για αναζήτηση second hand ή για παρέες που δεν έχουν ήδη γεμίσει τη συλλογή τους με μοντέρνα, replayable euro.

Το ουσιαστικό του πρόβλημα είναι η πρώτη παρτίδα. Έχει πάρα πολλή πληροφορία να χωνέψω προτού μπορέσω να παίξω σωστά και να χαράξω στρατηγική, σε σημείο που μπορεί να ξενερώσει κόσμο. Σε παρέες που δεν διαβάζουν εύκολα euro actions, θα μπορούσα να δω τους πρώτους δύο γύρους ως δοκιμαστικούς και μετά ένα κανονικό restart. Παρ’ όλα αυτά, δεν απογοητεύει τους φίλους του είδους.

Updated session

Στην τέταρτη, νομίζω, παρτίδα μέσα σε έναν μήνα, το παιχνίδι άρχισε να με κουράζει λίγο. Το combo engine μου φάνηκε αρκετά ίδιο από φορά σε φορά και, χωρίς τους νέους μαθητές, η επανάληψη βγαίνει πιο έντονα στην επιφάνεια. Δεν αλλάζω ακόμη την τελική μου κρίση — τέσσερις παρτίδες σε έναν μήνα είναι πολλές για τέτοιου τύπου euro — αλλά προς το παρόν το βάζω βαθιά στη euroστοίβα και θα επιστρέψω μετά από μερικούς μήνες για την τελική ετυμηγορία.