Amritsar: The Golden Temple

Το Amritsar: The Golden Temple έρχεται με ένα κάπως στριφνό μάνιουαλ και γραφιστικά παράξενα, στην ίδια ελαφρώς υπερφορτωμένη αισθητική οικογένεια με το Sabika. Η πληροφοριακή του σχεδίαση δεν βοηθά όσο θα έπρεπε, και οι οδηγίες κουράζουν προτού το παιχνίδι αρχίσει να δείχνει γιατί υπάρχει. Κρίμα, γιατί από κάτω υπάρχει ένα πολύ χορταστικό medium euro.

Η κύρια μηχανή είναι ένα δισδιάστατο mancala, με κορμιά και χρώματα να μετρούν εξίσου στη μετακίνηση και στην απόδοση των ενεργειών. Η συγγένεια με το Pilgrim είναι εμφανής, ενώ το Trajan παραμένει ο μεγάλος πρόγονος του είδους· εδώ όμως η ιδέα φορά διαφορετικές φόρμες εργασίας. Το ενδιαφέρον δεν είναι απλώς πού θα καταλήξει η κίνησή σου, αλλά πώς η διαδρομή της θα κουμπώσει με όσα έχεις ήδη στήσει.

Γύρω από αυτό, οι παίκτες κινούν έναν ελέφαντα κυκλικά, αφήνοντας τάματα στον ναό για να αποκτήσουν area majority με έναν τρόπο που ακούγεται αλλόκοτος και τελικά λειτουργεί. Η αλληλεπίδραση δεν εξαφανίζεται πίσω από ατομικές μηχανές παραγωγής: οι θέσεις, οι πλειοψηφίες και το timing έχουν σημασία, χωρίς το παιχνίδι να γίνεται εντελώς multi-player solitaire. Είναι σφιχτό, με συνέργειες που ανταμείβουν τον σχεδιασμό και με περισσότερες από μία βιώσιμες στρατηγικές.

Μια πρώτη παρτίδα που κρίθηκε στο τελευταίο action με έναν μόλις πόντο διαφοράς λέει αρκετά για την έντασή του. Δεν πρόκειται να ξεχάσω ότι το βιβλίο κανόνων ήθελε επιμέλεια και ότι η εικονογράφηση δεν έχει την καθαρότητα που θα ταίριαζε σε τέτοιο σύστημα· δεν μπορούμε, βέβαια, να κλωνοποιήσουμε τον O'Toole για κάθε κουτί. Παρ’ όλα αυτά, το Amritsar είναι καλή προσθήκη στη βιβλιοθήκη κάθε φίλου του είδους.