Amritsar: The Golden Temple

Με το Amritsar: The Golden Temple ξεκίνησα κάπως επιφυλακτικά. Το manual είναι λίγο στριφνό και τα γραφιστικά έχουν εκείνη την αλλόκοτη αισθητική που μου θύμισε το άλλο καμένο πόνημα της Ludonova, το Sabika. Δεν είναι το παιχνίδι που σε κερδίζει αμέσως με την παρουσίασή του — και, ναι, δεν γίνεται να κλωνοποιήσουμε τον O’Toole για να εικονογραφεί τα πάντα.

Στον πυρήνα του, όμως, έχει μια πραγματικά χορταστική συνταγή για medium euro. Η βασική του μηχανή είναι ένα δισδιάστατο mancala, με κορμιά και χρώματα, που μου έφερε στον νου το πρόσφατο Pilgrim και, φυσικά, τον μεγάλο πρόγονό του, το Trajan. Η μετακίνηση και η διαχείριση αυτών των στοιχείων δεν είναι απλώς ένα τέχνασμα για να διαλέγεις ενέργειες: δένει τις επιλογές σου σε μια αλυσίδα, ώστε κάθε κίνηση να επηρεάζει το τι θα μπορέσεις να κάνεις αργότερα.

Πάνω σε αυτή τη βάση έρχεται και ο αρκετά παράξενος μηχανισμός του area majority: οι παίκτες κινούν κυκλικά έναν ελέφαντα, ο οποίος αφήνει τάματα στον ασιατικό ναό. Ναι, κάποιος το σκέφτηκε αυτό. Στην πράξη, όμως, λειτουργεί, προσθέτοντας μια δεύτερη πίεση πάνω από το mancala και δημιουργώντας ωραίες συνέργειες. Το παιχνίδι είναι σφιχτό, χωρίς να καταλήγει σε απόλυτο multiplayer solitaire, και αφήνει αρκετές διαφορετικές στρατηγικές να διεκδικήσουν τη νίκη.

Η πρώτη μου παρτίδα κρίθηκε μάλιστα στο τελευταίο action, με διαφορά μόλις ενός πόντου, κάτι που ταιριάζει απόλυτα με αυτή την αίσθηση έντασης. Θα του αφαιρέσω λίγους πόντους νοερά για τις οδηγίες που κουράζουν και για την εικονογράφηση, αλλά το σύστημα έχει αρκετή ουσία ώστε να ξεπερνά αυτά τα εμπόδια. Για κάθε φίλο των medium euros, το Amritsar είναι καλή προσθήκη στη βιβλιοθήκη.