Arkwright

Έκτη παρτίδα Arkwright για μένα, και εξακολουθώ να το θεωρώ ίσως την καλύτερη οικονομική παιχνιδάρα της συλλογής μου. Δεν είναι, βέβαια, ένα παιχνίδι που το σηκώνεις αψήφιστα: είναι κουραστικό, ειδικά όταν η παρτίδα είναι τόσο δυνατή και τόσο αμφίρροπη όσο αυτή.

Στο τραπέζι κανείς δεν ακολούθησε τον δρόμο των πλοίων και των export contracts. Αντί γι’ αυτό, όλοι πέσαμε με τα μούτρα στις βασικές αγορές, με αποτέλεσμα να γίνεται κανονικό ξύλο και να κοντράρονται όλοι με όλους. Κάθε επιλογή είχε βάρος, γιατί η πίεση δεν ερχόταν από κάποιον που έπαιζε μόνος του το δικό του πλάνο, αλλά από αντιπάλους που διεκδικούσαν ακριβώς τον ίδιο χώρο.

Αυτή η συνεχής σύγκρουση στις αγορές έκανε την παρτίδα εξαντλητική με τον καλό τρόπο. Δεν υπήρχε η άνεση να κοιτάξεις απλώς τη δική σου οικονομία: έπρεπε διαρκώς να υπολογίζεις τι θα κάνουν οι άλλοι και πώς θα επηρεάσουν τις δικές σου επιλογές. Και όταν όλα τελείωσαν με διαφορά ενός μόλις πόντου, ε, 'nuff said.

Το μόνο δυσάρεστο ήταν πως, από την ένταση και την κούραση, καήκαμε όλοι. Ήταν λίγο μετά τα μεσάνυχτα και κανείς δεν είχε κουράγιο να συνεχίσει με άλλο παιχνίδι. Δεν ήταν όμως καθόλου κακή κατάληξη: αναλωθήκαμε σε γενικό μπλα μπλα, αφού τα πολιτικά τα είχαμε ήδη εξαντλήσει.

Ειλικρινά, είναι σχεδόν εξίσου ευχάριστο με το ίδιο το gaming να μπορείς να κάνεις μια υγιή, πολιτισμένη αντιπαράθεση απόψεων, αντί για τον βόθρο που συχνά τρώμε στη μάπα στα social media. Βοηθάει ότι έχουμε τελείως διαφορετικές απόψεις για σχεδόν τα πάντα, αλλά και ότι μπορούμε να τις υπερασπιζόμαστε με σοβαρά επιχειρήματα. Την επόμενη μέρα τα φώτα ήταν αναμενόμενα νυσταγμένα και βαριά, κυρίως επειδή έπρεπε να επιστρέψουμε στην πραγματικότητα — αλλά αυτή είναι η ωραία κούραση που αφήνει πίσω του ένα σπουδαίο Arkwright.