Atlantis Exodus

Το Atlantis Exodus έπεσε στο τραπέζι με τη βαρύτητα ενός κουτιού που δεν σκοπεύει να σου χαριστεί. Είναι ένα heavy euro με πολλές ιδέες στριμωγμένες στον ίδιο χώρο και, στην πρώτη επαφή, με βρήκε πιο overwhelming απ’ όσο συνηθίζω· όχι δυσάρεστα, απλώς με εκείνη την αίσθηση ότι το παιχνίδι έχει ήδη αρχίσει να μιλά πριν προλάβεις να καθίσεις καλά στην καρέκλα.

Ο πυρήνας του είναι αυτή η πυκνή euro εμπειρία: πολλά πράγματα ζητούν την προσοχή σου, πολλές επιλογές συνυπάρχουν και η πρώτη παρτίδα μοιάζει περισσότερο με γνωριμία παρά με άνετη διαδρομή. Τα 90 λεπτά που αναφέρονται ακούγονται αισιόδοξα, ιδίως όταν όλοι ακόμη προσπαθούν να χωρέσουν την πληθώρα του στο μυαλό τους.

Μέσα σε αυτόν τον φόρτο υπάρχουν φρέσκες πινελιές, και το end-game scoring φαίνεται να δίνει ιδιαίτερο βάρος σε όσα έχτισες στη διάρκεια της παρτίδας. Δεν έχω ακόμη αρκετή εικόνα για να περιγράψω με βεβαιότητα πόσο άμεσα συγκρούονται οι παίκτες μεταξύ τους, αλλά η αλληλεπίδραση εδώ μοιάζει να περνά πρώτα από την πίεση των επιλογών και από το πώς διαβάζεις το τελικό μέτρημα.

Δεν πέρασα άσχημα ούτε στιγμή, πράγμα που έχει τη σημασία του για ένα παιχνίδι που με ζόρισε από την πρώτη γνωριμία. Θέλω οπωσδήποτε μία ακόμη παρτίδα πριν του κολλήσω ολοκληρωμένη ετικέτα, αλλά για τους γιουρολάγνους το Atlantis Exodus είναι μια ήσυχα πολλά υποσχόμενη στάση.