Ayar: Children of the Sun

Το Ayar: Children of the Sun τοποθετείται ανάμεσα στα Merv και Sankore, όχι μόνο ως προς τη διάρκεια και την πολυπλοκότητα αλλά και ως προς τη φιλοδοξία του. Οι Grandon-Lopiano δεν σερβίρουν απλώς άλλη μία γνώριμη euro συνταγή· σε έναν χώρο που έχει χορτάσει ανασυνδυασμούς μηχανισμών, εδώ υπάρχουν αρκετές ιδέες με δικό τους λόγο ύπαρξης.

Στον πυρήνα βρίσκεται ένα ιδιαίτερα έξυπνο tableau-building πλέγμα. Οι παίκτες κινούν τις φιγούρες τους στο μονοπάτι του ήλιου και, ανάλογα με το πού θα καταλήξουν, εκτελούν την αντίστοιχη ενέργεια για να αναπτύξουν το προσωπικό τους tableau. Θεματικά, ο σύντροφος διασχίζει τη διαδρομή ώστε να ευλογηθούν τα σπαρτά, ενώ η γυναίκα μένει στο σπίτι και προσεύχεται στους θεούς· στο τραπέζι αυτό μεταφράστηκε, με τη δέουσα λεπτότητα, σε μια euro εξήγηση για το γιατί οι άνδρες ζουν λιγότερο.

Η ενδιαφέρουσα απόφαση είναι ότι το παιχνίδι δεν ανοίγει όσο προχωρά, αλλά σφίγγει. Οι επιλογές λιγοστεύουν αντί να πληθαίνουν, αντιστρέφοντας την οικεία euro καμπύλη, και αυτό δίνει βάρος στις τοποθετήσεις. Καθένας δουλεύει στο δικό του ταμπλό, όμως οι μηχανισμοί επιτρέπουν στους παίκτες να επηρεάζουν ο ένας τον άλλον αρκετά ώστε η αλληλεπίδραση να μην είναι διακοσμητική.

Όπως συνέβαινε και με το Merv, μία μόνο παρτίδα δεν αρκεί ως δείγμα. Δύο συνεχόμενες παρτίδες ανέδειξαν αισθητά διαφορετικές εμπειρίες, κάτι που δείχνει ότι το σύστημα έχει περισσότερη έκταση από όση αποκαλύπτει αρχικά.

Για φίλους των euro είναι ανεπιφύλακτη πρόταση, ενώ για όσους ψάχνουν το επόμενο βήμα μετά από ένα gateway game είναι ένα πολύ πειστικό άλμα προς τα πάνω.