Ayar: Children of the Sun

Ξεκινώ το ταξίδι με τα Παιδιά του Ήλιου, ή, όπως το βαφτίσαμε χαριτολογώντας στο τραπέζι, με μια euro εξήγηση για το γιατί οι άντρες ζουν λιγότερο. Είναι το τρίτο παιχνίδι της σειράς Grandon-Lopiano με την Osprey, μετά τα Merv και Sankoré, και κάθεται λογικά ανάμεσά τους σε διάρκεια και πολυπλοκότητα. Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι βρίσκει χώρο για μερικές πραγματικά πρωτότυπες ιδέες σε ένα είδος που συχνά μοιάζει να έχει ήδη εξαντλήσει το λεξιλόγιό του.

Η θεματική εικόνα έχει τον άντρα να διασχίζει το μονοπάτι του ήλιου ώστε να ευλογηθούν τα σπαρτά, ενώ η σύντροφός του μένει στο σπίτι και προσεύχεται στους θεούς. Στην πράξη, ο πυρήνας είναι ένα πολύ έξυπνο πλέγμα tableau building: μετακινούμε τις φιγούρες μας και, ανάλογα με το πού θα καταλήξουν, ενεργοποιούμε την αντίστοιχη ενέργεια για να αναπτύξουμε το προσωπικό μας tableau.

Το ωραίο παράδοξο είναι ότι, αντί να ξεκλειδώνουν ολοένα και περισσότερες άνετες επιλογές, η παρτίδα σφίγγει όσο προχωρά. Οι διαθέσιμες κινήσεις περιορίζονται και κάθε απόφαση αποκτά περισσότερο βάρος. Παρότι ο καθένας δουλεύει κυρίως στο δικό του ταμπλό, οι μηχανισμοί επιτρέπουν στους παίκτες να επηρεάζουν ο ένας τον άλλον αρκετά ώστε η εμπειρία να μη γίνεται μοναχική και να παραμένει φρέσκια.

Όπως και το Merv, δεν είναι παιχνίδι που θα έκρινα από μία μόνο παρτίδα. Παίξαμε δύο συνεχόμενα παιχνίδια και το δεύτερο ήταν αισθητά διαφορετικό από το πρώτο, κάτι που μου επιβεβαίωσε ότι έχει ακόμη πράγματα να δείξει. Το προτείνω ανεπιφύλακτα στους φίλους των euro, αλλά και σε όσους έχουν ξεπεράσει τα gateway games και ψάχνουν το επόμενο, ουσιαστικό βήμα.