Black Forest

Στο Black Forest ο θείος Uwe επιστρέφει σε όσα ξέρει καλύτερα: ροδέλες με υλικά, δάση, ζωάκια και την ευλογία του αγίου του eurogame. Η συγγένεια με το Glass Road και, ακόμη περισσότερο, με το πολυαγαπημένο μου Ora et Labora είναι εμφανής, χωρίς το παιχνίδι να χάνει εντελώς τη δική του ταυτότητα.

Κάθε παίκτης μετακινεί έναν περιπλανώμενο εργάτη από χωριό σε χωριό και επιλέγει δύο από τις διαθέσιμες ενέργειες της περιοχής. Αυτές είτε φέρνουν πρώτες ύλες είτε ανοίγουν τον δρόμο για την κατασκευή κτιρίων. Είναι ένας καθαρός, γνώριμος πυρήνας: ταξιδεύω, ενεργοποιώ, μαζεύω και μετατρέπω την παραγωγή μου σε ανάπτυξη.

Το σημείο όπου το Black Forest ζητά πραγματικά την προσοχή μου είναι η παραγωγή των εξελιγμένων αγαθών. Ο τρόπος με τον οποίο δουλεύει μπορεί να είναι ακριβώς το στοιχείο που θα λατρέψετε ή εκείνο που θα σας κάψει το μυαλό και θα στείλει το παιχνίδι στα αζήτητα. Η αλληλεπίδραση περνά κυρίως μέσα από τις επιλογές τοποθεσίας και τον κοινό χάρτη ενεργειών, όχι από κάποια ιδιαίτερα επιθετική σύγκρουση.

Το σκοράρισμα είναι σχετικά μαζεμένο και μου θύμισε περισσότερο Agricola παρά Hallertau. Συνολικά, πέρασα καλά και το θεωρώ σίγουρα καλύτερο από το αδιάφορο Atiwa, απλώς δεν είναι η φάση «ω γουάου!», ιδίως αν έχετε ήδη πέντε και βάλε Rosenberg στο ράφι. Το ένα σοβαρό αγκάθι είναι κλασικό Uwe: στην αρχή πρέπει να μελετήσετε πολύ σοβαρά τον πίνακα με τα κτίρια, ο οποίος αλλάζει τυχαία από παρτίδα σε παρτίδα. Αν δεν το κάνετε, πάτε κουβά.