Black Rose Wars: Rebirth

Αγόρασα το Rebirth με τη γνωστή ψυχραιμία ενός ανθρώπου που μάλλον πάτησε κατά λάθος all-in και μετά έπρεπε να κοιτάξει κατάματα τον κούριερ. Το κουτί έφτασε σαν μισός μετρικός τόνος πλαστικό και κάρτες, με παραγωγή που αγγίζει το ταβάνι: από εκείνα τα πράγματα που απλώνονται στο τραπέζι και κάνουν ένα συνηθισμένο βράδυ να μοιάζει λίγο πιο τελετουργικό. Το δοκιμάσαμε καθαρό, χωρίς expansions και στολίδια, σε τετράδα, και σε σχέση με την προηγούμενη επαφή μου με την παράνοια του ROTAS box η διαφορά ήταν αμέσως αισθητή.

Η παρτίδα εξακολουθεί να περνά από ξόρκια, κάρτες και scoring, όμως τα ξόρκια είναι πια πολύ πιο στρημαρισμένα. Αυτό δεν κάνει το παιχνίδι λιγότερο γεμάτο· απλώς η πληροφορία και οι επιλογές του δεν έρχονται όλες μαζί να σου καθίσουν στο κεφάλι μετά από μια Τρίτη στη δουλειά.

Κρίσιμο παραμένει το πώς θα κάτσουν οι κάρτες, γιατί σε τέτοια eurotrash κατασκευάσματα αυτό μπορεί να αλλάξει ουσιαστικά την αίσθηση της παρτίδας. Εδώ όμως το scoring είναι πιο λελογισμένο και η διάρκεια πιο σωστή, οπότε η μεταξύ σας ένταση δεν χάνεται μέσα σε μια διαδικασία που τραβά περισσότερο απ’ όσο πρέπει.

Φαίνεται ότι οι δημιουργοί ίδρωσαν τη φανέλα για να διορθώσουν αρκετά από τα προβλήματα της πρώτης έκδοσης, και το αποτέλεσμα είναι πολύ πολύ καλή φάση. Η μόνη πικρή υποσημείωση είναι πως τα οκτώ κουτιά της πρώτης έκδοσης γίνονται σχεδόν περιττά, αφού upgrade kit δεν υπάρχει. The Price of Progress, υποθέτω: το Rebirth είναι η εκδοχή που θα ήθελα να είχα παίξει εξαρχής.