Boonlake

Το Boonlake είναι από εκείνα τα παιχνίδια που, μετά από μια γεμάτη μέρα γραφείου, απλώνουν στο τραπέζι τόσα πράγματα ώστε για λίγο ξεχνάς ότι έχεις αφήσει ανοιχτό το πλυντήριο. Η παρτίδα είναι μακρόσυρτη και χορταστική, γεμάτη μικρές εκκρεμότητες, αλλά δεν με έσπρωξε ποτέ σε εκείνο το εξαντλητικό κάψιμο που σε κάνει να μετράς γύρους αντί για αποφάσεις.

Ο πυρήνας της εμπειρίας είναι η διαχείριση αυτής της πληθώρας: συνεχώς κάτι ζητά την προσοχή σου και συνεχώς νιώθεις πως υπάρχει μια ακόμη δουλειά που αξίζει να γίνει. Η ένταση έρχεται από το να κρατήσεις όλα αυτά σε κίνηση, όχι από ένα σφιχτό κυνήγι απέναντι στους άλλους.

Η αλληλεπίδραση, άλλωστε, είναι περιορισμένη και το παιχνίδι είναι ουσιαστικά πασιέντζα με κοινό τραπέζι. Αν ψάχνεις αγώνα δρόμου, μπλοκαρίσματα και το φιλότιμο να μην αφήσεις τον διπλανό σου να ανασάνει, θα βρεις καταλληλότερα euro αλλού· εδώ ο καθένας χτίζει τη δική του βραδιά, με τον δικό του σωρό από φιλόδοξα σχέδια.

Κι όμως, αυτή η αφθονία είναι ακριβώς το γούστο του. Είναι πιο κοντά στα ελαφρύτερα παιχνίδια του Αλέξαντρου, όπως τα Newdale και Cloud Age, παρά στα κλασικά βαριά euro του, και μοιάζει με το επιτραπέζιο ισοδύναμο μιας βραδιάς όπου πετάς τα πενταρέ σου στο τραπέζι και βλέπεις τι θα έρθει. Κρατά λίγο παραπάνω απ’ όσο πρέπει, αλλά παραμένει ήσυχα εξαιρετικό για όποιον θέλει να γεμίσει το δικό του ταμπλό αντί να στριμώξει του άλλου.

Updated session

Στις μεταγενέστερες παρτίδες, ως την τέταρτη, η πρώτη εντύπωση δεν άλλαξε· απλώς τα πολλά κομμάτια μπήκαν στη θέση τους ευκολότερα και η εκτίμησή μου ανέβηκε ακόμη περισσότερο. Το Boonlake παραμένει πολύ ψηλά στις προτιμήσεις μου, ακριβώς επειδή δεν προσποιείται ότι είναι σφιχτή κούρσα: είναι μια άνετα μεγάλη, πλούσια πασιέντζα που ξέρει τι θέλει να είναι.