Boonlake

Επέστρεψα στο πρόσφατο πόνημα του κυρ Αλέξαντρου και το αποτέλεσμα ήταν, ευτυχώς, το ίδιο: μια μακρόσυρτη αλλά χορταστική παρτίδα, γεμάτη πράγματα να παρακολουθείς και να κάνεις. Υπάρχει αυτή η ευχάριστη μόνιμη τσίτα, χωρίς όμως να φτάνω στο σημείο να καίγομαι. Και στη δεύτερη επαφή, αρκετά από τα κομμάτια του άρχισαν να κάθονται πιο φυσικά στη θέση τους.

Στο τραπέζι το παιχνίδι δίνει την αίσθηση ενός γεμάτου euro, όπου η παρτίδα προχωρά μέσα από πολλές επιλογές και εξελίξεις. Δεν το ένιωσα σαν ένα από τα μεγάλα, κλασικά euro χιτ του δημιουργού του· το τοποθετώ πιο κοντά στα ελαφρύτερα παιχνίδια του, όπως τα Newdale και Cloud Age, παρότι παραμένει πληθωρικό και απαιτεί χρόνο για να ξεδιπλώσει όσα έχει να προσφέρει.

Η αλληλεπίδραση, από την άλλη, είναι σχεδόν ανύπαρκτη: πρόκειται ουσιαστικά για πασιέντζα. Ο καθένας ασχολείται με τη δική του πορεία και τις δικές του επιλογές, όχι με το να στριμώξει ή να ανακόψει τους άλλους. Άρα, όποιος ψάχνει σφιχτό racing, λακέρδα και φιλότιμο, καλό είναι να κοιτάξει αλλού.

Παρόλα αυτά, το αρχικό μου συμπέρασμα δεν άλλαξε καθόλου. Το Boonlake παραμένει πολύ ψηλά στις προτιμήσεις μου, ακόμη κι αν απλώνει την παρτίδα λίγο περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται. Αν θέλετε το euro αντίστοιχο του «πάμε να χτυπηθούν τα πενταρέ με τα φλος», δεν χρειάζεται να ψάξετε μακριά.

Updated session

Στην τέταρτη περίπου παρτίδα μου, με την ίδια παρέα που είχε σφιχτεί στο Sabika, η εντύπωση επιβεβαιώθηκε αντί να αλλάξει. Η εξοικείωση έκανε τα πράγματα να κουμπώνουν ευκολότερα, αλλά δεν μετέτρεψε το παιχνίδι σε κάτι πιο επιθετικό ή πιο σύντομο: παραμένει ένα μεγάλο, μοναχικό και πολύ αγαπημένο μου euro.