Brass: Birmingham

Το Brass ήταν ήδη αγαπημένο, αλλά η πρώτη του έκδοση είχε εκείνον τον χάρτη που σε κοίταζε επιθετικά από το τραπέζι. Η έκδοση της Roxley λύνει αυτό το παράπονο με τρόπο σχεδόν ανακουφιστικό: επιτέλους ένα παιχνίδι τόσο πυκνό και βιομηχανικό έχει και την παρουσία που του ταιριάζει.

Σε κάθε γύρο παίζεις μια κάρτα και διαλέγεις πώς θα επεκτείνεις το βιομηχανικό σου αποτύπωμα: θα χτίσεις, θα αναπτύξεις, θα πουλήσεις, θα δανειστείς ή θα ανοίξεις τις επιλογές σου με νέα κάρτα. Οι επιλογές είναι λιτές στο χαρτί, αλλά η θέση τους μέσα στο δίκτυο είναι το ζήτημα· ένα κτίριο που μοιάζει σωστό μπορεί να μείνει άχρηστο αν δεν συνδεθεί όπως πρέπει.

Και φυσικά το δίκτυο δεν είναι ποτέ μόνο δικό σου. Οι συνδέσεις και οι αγορές δημιουργούν εκείνη την πολύ ιδιαίτερη αίσθηση ότι οι άλλοι παίκτες μπορούν να χρησιμοποιήσουν το τοπίο που έστρωσες, ενώ εσύ ψάχνεις τον τρόπο να πατήσεις πάνω στο δικό τους χωρίς να τους κάνεις τη χάρη δωρεάν. Δεν είναι τρενάκια για χαλαρή βόλτα· είναι τρενάκια με λογιστικό βλέμμα και κοφτερούς αγκώνες.

Η παραγωγή κάνει όλη αυτή τη βαριά οικονομική ιστορία να αναπνέει. Ο χάρτης δεν κουράζει πια το μάτι, αλλά σε τραβά να σκύψεις από πάνω του μετά από μια Τρίτη στη δουλειά, σαν να κοιτάς μια μικρή πόλη που μόλις άναψε τα φώτα της. Τα κομμάτια και η παρουσία του στο τραπέζι δεν είναι στολίδι: βοηθούν ένα ήδη αγαπημένο παιχνίδι να νιώσει, επιτέλους, ολοκληρωμένο.

Για την παρέα μας, αυτό είναι το Ticket to Ride για Σοβαρά Παιδιά, και το λέω με όλη τη στοργή που επιτρέπει μια βραδιά γεμάτη δάνεια και κλειστές αγορές. Το Brass: Birmingham είναι ήσυχα εξαιρετικό — ένα παιχνίδι στο οποίο θα επιστρέφουμε συχνά, τώρα που δεν χρειάζεται να στραβώνουμε τα μάτια μας για να το αγαπήσουμε.