Brass: Birmingham

Εντάξει, τούμπανο. Το Brass ήταν ήδη αγαπημένο, αλλά με την πρώτη έκδοση δεν την παλεύαμε: εκείνος ο χάρτης ήταν από τους λίγους τρόπους να σου χαλάσει η διάθεση πριν καν αρχίσει η παρτίδα. Η τωρινή παραγωγή της Roxley, αντίθετα, είναι αριστούργημα και κάνει όλο το πράγμα να δείχνει επιτέλους τόσο επιβλητικό όσο το νιώθεις όταν απλώνεται στο τραπέζι.

Στην καρδιά του, είναι ένα παιχνίδι όπου παίζεις πάνω στον χάρτη, χτίζοντας και επεκτείνοντας την παρουσία σου μέσα από το δίκτυό σου. Η παρομοίωση με Ticket to Ride για Σοβαρά Παιδιά (tm) πιάνει ακριβώς εκεί: ο χάρτης δεν είναι απλώς ντεκόρ, αλλά ο χώρος όπου φαίνεται η πρόοδός σου και όπου οι επιλογές σου αποκτούν βάρος.

Οι παίκτες μοιράζονται αυτόν τον χώρο και, ακριβώς επειδή όλοι απλώνονται στον ίδιο χάρτη, οι κινήσεις του ενός έχουν σημασία για τους υπόλοιπους. Δεν είναι η χαλαρή βόλτα ενός τρενάκι-συνδέω-γραμμές παιχνιδιού· είναι η πιο σοβαρή, πιο πυκνή εκδοχή της χαράς του να κοιτάς ένα δίκτυο να σχηματίζεται μπροστά σου και να προσπαθείς να χωρέσεις τα δικά σου σχέδια μέσα του.

Πιστεύω ότι τώρα είμαστε όλοι χαρούμενοι, και το Brass: Birmingham θα κάνει πολλές εμφανίσεις στο τραπέζι μας φέτος. Χώραγε ίσως κι ένα Whistle Stop με το expansion στην πρώτη μάζωξη της σεζόν, αλλά λίγο η προβατίνα και λίγο η κούραση της επιστροφής στην καθημερινότητα μας έκοψαν νωρίς τη φόρα. Καλή σεζόν σε όλους — Better Lucky than Good (tm).