Card City XL

Προφανώς ο Viard δεν ξέρει τι σημαίνει «φιλεράκι». Το Card City XL τελειώνει σε 20-30 λεπτά, όμως ακόμη και στο basic game, μετά το πρώτο πεντάλεπτο, ένιωθα τον εγκέφαλό μου να βγάζει καπνούς. Είναι από εκείνα τα μικρά, σύντομα παιχνίδια που στην επιφάνεια δείχνουν καθαρά, αλλά στο τραπέζι αποκτούν αμέσως πυκνότητα.

Ξεκινάμε φτιάχνοντας μια κοινή τράπουλα από το διαθέσιμο σετ καρτών, ανάλογα με το game mode και τον αριθμό των παικτών. Από εκεί, οι παίκτες draftάρουμε κάρτες που αντιστοιχούν σε οικιστικές ζώνες, με έναν πειραγμένο μηχανισμό Rochester, έχοντας διαρκώς στο μυαλό μας τι θα χωρέσει καλύτερα στη δική μας συνοικία.

Το κρίσιμο είναι η τοποθέτηση: ο τρόπος που βάζουμε τις κάρτες κάνει τις συνοικίες να μεγαλώνουν, αλλά μπορεί να φέρει μαζί του μόλυνση, έγκλημα και τα σχετικά προβλήματα. Η παρτίδα κρατά δέκα γύρους, οπότε οι επιλογές περνούν γρήγορα από τα χέρια μας στο τραπέζι και έπειτα έρχεται η ώρα του ταμείου.

Δεν θα το έλεγα καθόλου κακό· κάθε άλλο. Η μεγάλη του αξία είναι το replayability που του δίνουν τα πολλά σενάρια και game modes. Απλώς δεν είναι παιχνίδι που το ανοίγεις μία φορά και πιστεύεις ότι το ξεζούμισες: θέλει παρτίδες και δοκιμές, μέχρι να βρει η παρέα ποιο σενάριο της ταιριάζει περισσότερο.