Cascadero

Πήρα το Cascadero πακέτο με το μικρό του αδερφάκι, το Cascadito, που ουσιαστικά μεταφέρει την ίδια ιδέα σε roll & write μορφή. Αφού έπαιξα αρκετές παρτίδες και με τα δύο, κατέληξα πως προτιμώ τον μεγάλο αδερφό — ειδικά όταν μπαίνει η παραλλαγή με τους αγρότες. Έχει αυτή τη συμπαγή, καθαρή αίσθηση ενός παιχνιδιού που δεν ζητά να καταλάβει όλο το βράδυ, αλλά στέκεται πολύ ωραία ως η πρώτη ή η δεύτερη επιλογή της συνάντησης.

Στον πυρήνα του, είναι ένα route-building παιχνίδι με κύβους, με την τυπική οικονομία και λιτότητα που περιμένω από Knizia. Χτίζω τις διαδρομές μου και προσπαθώ να αξιοποιήσω όσο γίνεται καλύτερα τις επιλογές που ανοίγονται μπροστά μου, χωρίς το παιχνίδι να φουσκώνει σε ένα μεγάλο, βαρύ euro. Η αίσθηση είναι πιο μαζεμένη και άμεση: κοιτάζω τον χάρτη, τοποθετώ, συνδέω και προσπαθώ να βγάλω αξία από τη θέση μου.

Η αλληλεπίδραση έρχεται κυρίως από το κοινό ταμπλό και από το πώς οι διαδρομές και οι επιλογές των άλλων επηρεάζουν τον χώρο που μένει διαθέσιμος. Δεν το βρήκα παιχνίδι για μεγάλες συγκρούσεις ή θεαματικά χτυπήματα· περισσότερο σε κρατά απασχολημένο με το να διαβάζεις την κατάσταση και να μη χαρίζεις εύκολα τις καλές ευκαιρίες. Μου θύμισε κάπως το παλιό Kingdom Builder, με εκείνη την ήπια αλλά ευχάριστα καψιματική διαδικασία του να στριμώχνεις τις αποφάσεις σου στον χάρτη.

Δεν είναι κάτι εξαιρετικό ούτε κάποια νέα εμμονή μου. Παρ’ όλα αυτά, το Cascadero έχει το καλό ότι μπορεί να ταιριάξει σχεδόν σε κάθε παρέα και να βρει τραπέζι πού και πού. Είναι ένα τίμιο, ελαφρύ φιλεράκι για να παίξεις άνετα μία ή δύο παρτίδες στο καπάκι — και, για μένα, καλύτερη επιλογή από το Cascadito.