Cascadero

Από το πληθωρικό euro στο μαζεμένο route building του Cascadero, η μετάβαση του Knizia μοιάζει σχεδόν με αλλαγή από γεμάτο γραφείο σε καθαρό τραπέζι μετά τη δουλειά. Το πήρα μαζί με το μικρό του αδερφάκι, το Cascadito, που μεταφέρει πρακτικά την ίδια ιδέα σε roll & write, και ύστερα από αρκετές παρτίδες και στα δύο, ο μεγάλος αδερφός μου έμεινε περισσότερο στο χέρι — ιδίως με τη βαριάντα των αγροτών.

Ο πυρήνας είναι route building με κύβους, με την αίσθηση ενός συμπυκνωμένου cube rail παιχνιδιού: χτίζεις διαδρομές και προσπαθείς να τις κάνεις να μετρήσουν όσο γίνεται καλύτερα. Δεν είναι το είδος του παιχνιδιού που σε πνίγει σε επιλογές· σου δίνει αρκετό χώρο για να χαζέψεις λίγο το δίκτυο και να αναρωτηθείς πού αξίζει να συνεχίσεις.

Η αλληλεπίδραση βρίσκεται ακριβώς εκεί, στο κοινό δίκτυο και στις διαδρομές που οι άλλοι μπορούν να κάνουν λιγότερο βολικές για σένα. Θυμίζει λίγο το παλιό Kingdom Builder, όχι επειδή αντιγράφει την εμπειρία του, αλλά επειδή βγάζει εκείνο το ελαφρύ, καψιματικό «α, αυτό το σημείο το ήθελα εγώ» χωρίς να μετατρέπει το τραπέζι σε πεδίο μάχης.

Δεν είναι κάτι εξαιρετικό, ούτε το παιχνίδι που θα κουβαλούσα παντού σαν αποκάλυψη. Είναι όμως ένα ευχάριστο, σύντομο φιλεράκι για μία ή και δύο παρτίδες στη σειρά, και η βαριάντα με τους αγρότες του δίνει το μικρό έξτρα που το κάνει να προτιμάται από το Cascadito. Ήσυχα καλό, και αρκετά ευέλικτο ώστε να βρίσκει τραπέζι πού και πού.