Chicago 1875: City of the Big Shoulders

Boom! Να το, το τρίτο αναμενόμενο παιχνίδι της χρονιάς: τα τραινάκια χωρίς τραινάκια, ο επίδοξος σφετεριστής του θρόνου του Arkwright, η χαρά του επενδυτή και το μικρό τέρας που περιμέναμε πάνω από δύο χρόνια. Η πρώτη μας παρτίδα ήταν πολύ ευχάριστη και μας έδωσε υλικό για τεράστια συζήτηση την επόμενη μέρα, κυρίως γύρω από επιλογές και στρατηγικές. Απλώς δεν ήμουν ακόμη έτοιμος να το βαφτίσω «παιχνιδάρα», γιατί μερικά σημεία έμοιαζαν λίγο σπασμένα.

Στον πυρήνα του, διαχειρίζεσαι εταιρείες και εργοστάσια, με τους managers να παίζουν κρίσιμο ρόλο στα οφέλη που εισπράττεις. Η διαδικασία λειτουργίας των επανδρωμένων εργοστασίων έχει σημασία: ενεργοποιείς το πρώτο, παίρνεις τα οφέλη του manager που βρίσκεται εκεί, και συνεχίζεις στα επόμενα εργοστάσια. Αυτή η σειρά δεν είναι απλή διαδικαστική λεπτομέρεια· είναι ακριβώς το είδος κανόνα που μπορεί να αλλάξει την αξία μιας επιλογής.

Το ανακαλύψαμε και με τον πιο πρακτικό τρόπο, κάνοντας ένα μικρό αλλά όχι ιδιαίτερα εμφανές λάθος στην ανάγνωση των οδηγιών. Ο manager που δίνει δύο resources είναι πολύ καλύτερος απ’ όσο φαίνεται αρχικά, ακριβώς επειδή το όφελός του εφαρμόζεται μέσα σε αυτή τη ροή λειτουργίας. Από εκεί και πέρα, η αλληλεπίδραση έρχεται κυρίως από τις επιλογές και τις στρατηγικές γύρω από τις εταιρείες, όχι από κάποιο εύκολο δίχτυ ασφαλείας: ένα κακό ζύγισμα μπορεί να σε βγάλει από την κούρσα.

Το πρώτο παιχνίδι, λοιπόν, μου άφησε επιφυλάξεις για ορισμένα tiles που έδειχναν υπερβολικά δυνατά. Στη δεύτερη παρτίδα διορθώσαμε τα μικρολαθάκια μας και χρησιμοποιήσαμε και τις 15 εταιρείες. Εκεί η εικόνα βελτιώθηκε αισθητά: τα tiles που πριν έμοιαζαν τραγικά δυνατά δεν ήταν τελικά τόσο τρομακτικά, όταν υπήρχε η πλήρης ποικιλία εταιρειών στο τραπέζι.

Το αποτέλεσμα ήταν ένα απολύτως απολαυστικό παιχνίδι, που όμως δεν συγχωρεί σχεδόν κανένα λάθος. Δεν έχει ιδιαίτερο catch-up, οπότε ένας λανθασμένος υπολογισμός μπορεί να σε πετάξει οριστικά έξω από τον χορό της νίκης. Δεν το θεωρώ αρνητικό. Όπως και στα 18XX, παίζω για την εμπειρία και τη φάση, όχι για να μετρήσω αν έβγαλα τέσσερα καπίκια περισσότερα από τον διπλανό μου.

Υποψιάζομαι μόνο ότι, μετά από αρκετές παρτίδες, έμπειρες παρέες ίσως παίζουν τον τελευταίο γύρο σχεδόν στον αυτόματο, όπως συμβαίνει και με πολλά 18XX. Παρ’ όλα αυτά, για μένα είναι must buy για όλους τους φίλους των οικονομικών παιχνιδιών.

Updated session

Η δεύτερη παρτίδα άλλαξε καθαρά την αρχική μου εντύπωση προς το καλύτερο. Με διορθωμένους κανόνες και τις 15 εταιρείες στο παιχνίδι, η φαινομενική ανισορροπία υποχώρησε και το Chicago 1875 έδειξε πόσο απολαυστικό, αυστηρό και απαιτητικό είναι πραγματικά.