Chicago 1875: City of the Big Shoulders

Το Chicago 1875: City of the Big Shoulders μπήκε στο τραπέζι με τη φήμη του «μικρού τέρατος»: ένα οικονομικό παιχνίδι με την ένταση των 18XX, χωρίς να χρειάζεται να παριστάνει ότι έχει τρένα. Η πρώτη επαφή ήταν ήδη ευχάριστη και άφησε πίσω της την πιο χρήσιμη ένδειξη ποιότητας: συζήτηση για επιλογές και στρατηγικές που συνέχισε πολύ μετά το μάζεμα του τραπεζιού. Αρχικά, όμως, υπήρχε η υποψία ότι ορισμένα στοιχεία ήταν υπερβολικά ισχυρά και ότι η ισορροπία του συστήματος ήθελε προσοχή.

Ο πυρήνας του παιχνιδιού βρίσκεται στη διαχείριση εταιρειών και εργοστασίων, με τους managers να αποκτούν ιδιαίτερη βαρύτητα όταν οι εγκαταστάσεις λειτουργούν. Η σειρά είναι σημαντική: ενεργοποιείται το πρώτο στελεχωμένο εργοστάσιο, αποδίδονται τα οφέλη του manager του και κατόπιν εξετάζεται το επόμενο, ώσπου να περάσουν όλα από τη διαδικασία. Η ακολουθία αυτή είναι λιγότερο αθώα απ’ όσο φαίνεται στην πρώτη ανάγνωση των κανόνων, επειδή ο manager που προσφέρει δύο resources γίνεται ουσιαστικά πολύ ισχυρότερος.

Η ενδιαφέρουσα απόφαση είναι πότε μια φαινομενικά καλή επιλογή παραμένει καλή μέσα στο πλήρες οικονομικό οικοσύστημα. Με όλες τις 15 εταιρείες διαθέσιμες, τα tiles που αρχικά έμοιαζαν σχεδόν σπασμένα βρήκαν αντίβαρα στις πολλές και διαφορετικές δυνατότητες των εταιρειών. Είναι η γνώριμη λογική των 18XX, με διαφορετικές φόρμες εργασίας: οι επιλογές σου δεν κρίνονται απομονωμένα αλλά από το πώς αντέχουν απέναντι σε ένα ευρύτερο σύνολο εταιρικών επιλογών και στα λάθη υπολογισμού των παικτών.

Το παιχνίδι δεν προσφέρει ουσιαστικό catch-up. Ένας λάθος υπολογισμός μπορεί να σε βγάλει από τη διεκδίκηση της νίκης, και αυτό δεν παρουσιάζεται ως ατύχημα αλλά ως θεμελιώδης ιδιότητα του σχεδιασμού. Για μια έμπειρη παρέα, μάλιστα, ο τελευταίος γύρος ενδέχεται μετά από αρκετές παρτίδες να καταλήγει διαδικαστικός, όπως συμβαίνει σε αρκετά 18XX.

Για κάθε φίλο των οικονομικών παιχνιδιών, το Chicago 1875: City of the Big Shoulders είναι must buy.

Ενημερωμένη παρτίδα

Η δεύτερη παρτίδα, με διορθωμένα μικρά λάθη κανόνων και με τις 15 εταιρείες στο παιχνίδι, βελτίωσε καθαρά την αρχική εντύπωση. Η ισορροπία φάνηκε αισθητά καλύτερη και οι πρώιμες ανησυχίες για υπερβολικά δυνατά tiles υποχώρησαν. Η αυστηρότητα απέναντι στο λάθος παρέμεινε ακριβώς η ίδια· απλώς, πλέον, έμοιαζε με συνειδητή απαιτητικότητα και όχι με ρωγμή στο σύστημα.