Cooper Island

Το Cooper Island μας έκαψε το μυαλό και τις δύο φορές που το παίξαμε. Είναι σκληρή πασιέντζα, ένα απαιτητικό optimization puzzle που, τουλάχιστον στην παρέα μας, κανείς δεν έχει ακόμη «πιάσει» πραγματικά, αν κρίνω από τα σκορ μας. Και, ειλικρινά, χαίρομαι γι’ αυτό.

Ο πυρήνας του είναι να βρεις την αποδοτικότερη σειρά ενεργειών σου. Κάθε επιλογή μοιάζει να ζητά προγραμματισμό και σωστό timing, καθώς προσπαθείς να στήσεις τις κινήσεις σου με τρόπο που να αποδώσει όσο γίνεται περισσότερο. Δεν είναι παιχνίδι για χαλαρές, αυθόρμητες αποφάσεις: σε βάζει να κοιτάς το δικό σου παζλ και να ψάχνεις συνεχώς πού έχασες λίγη αποτελεσματικότητα.

Η αλληλεπίδραση φαίνεται να βρίσκεται περισσότερο στη σύγκριση της απόδοσης παρά σε κάποια άμεση σύγκρουση. Με τρεις ή τέσσερις παίκτες το βρίσκω πιο ευχάριστο, αλλά στέκεται και με δύο ή σόλο. Ωστόσο, αν κάποιος ανακαλύψει τη σωστή ακολουθία ενεργειών ενώ οι υπόλοιποι ακόμη ψάχνονται, η μεταξύ σας αναμέτρηση κινδυνεύει να γίνει μονόπλευρη: ο γνώστης απλώς τους πατάει κάτω κάθε φορά.

Αυτό είναι και το μόνο μεγάλο αγκάθι που βλέπω. Από τη μία, το ότι δεν έχουμε ακόμη λύσει τους optimal τρόπους παιχνιδιού τού δίνει αντοχή στον χρόνο και replayability. Από την άλλη, μόλις λυθεί ο γρίφος για έναν παίκτη, δεν είμαι βέβαιος ότι έχει ιδιαίτερο νόημα να τον βάζεις απέναντι σε ανθρώπους που δεν τον ξέρουν. Για λάτρεις των σκληρών, προσωπικών γρίφων βελτιστοποίησης, πάντως, είναι ανεπιφύλακτη πρόταση.