Corrosion

Το Corrosion ήταν για μένα ένα μικρό μυστήριο: ήμουν σίγουρος πως το είχα παραγγείλει και πληρώσει δύο φορές σε πρόσφατες αγορές, μόνο που δεν εμφανίστηκε ποτέ — ούτε καν στην τελική παραγγελία. Μάλλον υπνοβατώ και σβήνω πράγματα. Με τη βοήθεια ενός τοπικού καταστήματος, πάντως, κατέληξε τελικά στο hoard μου, αρχικά με προοπτική να μείνει στο ράφι: γνωστοί που το είχαν παίξει δεν είχαν πει τα καλύτερα. Εμένα όμως με έτρωγε να το δοκιμάσω, γιατί το action programming είναι μηχανισμός που αγαπώ και εδώ βρίσκεται πραγματικά στο επίκεντρο.

Κάθε παίκτης αναλαμβάνει το δικό του εργοστάσιο και προσπαθεί να στήσει την αποδοτικότερη παραγωγή, δηλαδή να μαζέψει τους περισσότερους πόντους νίκης. Αυτό γίνεται αποκτώντας πρώτες ύλες, μηχανές και προσωπικό, και εντάσσοντάς τα στη γραμμή παραγωγής. Η δομή του γύρου είναι καθαρή: είτε παίζεις μια κάρτα για να πάρεις κάτι από το ταμπλό —και ενδεχομένως να το τοποθετήσεις στο εργοστάσιό σου— είτε στρέφεις το κεντρικό γρανάζι, ώστε να ενεργοποιηθεί η επόμενη βάρδια.

Εκεί ακριβώς βρίσκεται η γοητεία του: η αλληλουχία των ενεργειών θέλει προγραμματισμό και σωστό timing, χωρίς να σε πνίγει σε αναμονές. Το downtime είναι ελάχιστο, ενώ σε αρκετά σημεία το παιχνίδι γίνεται απολαυστικά καψιματικό και απαιτεί σκέψη. Υπάρχει ένα μικρό ζήτημα με ορισμένες advanced machines, οι οποίες είναι ιδιαίτερα ισχυρές. Όμως είναι πολύ περισσότερες από τους παίκτες, οπότε δεν ένιωσα ότι προκύπτει αδικία ή κάποια εξαντλητική τυχαιότητα γύρω από το ποιος θα προλάβει το «σωστό» κομμάτι.

Προσωπικά, το χάρηκα πάρα πολύ και ειλικρινά δεν καταλαβαίνω γιατί δεν έκανε περισσότερο κούκου στον κόσμο. Η θετική εντύπωση δεν ήταν μόνο δική μου· την μοιράστηκε και η υπόλοιπη παρέα. Για μένα, το Corrosion είναι μια πολύ επιτυχημένη, σφιχτή εκδοχή παιχνιδιού παραγωγής, με το action programming να δίνει σε κάθε απόφαση το βάρος που πρέπει.