Corrosion

Το Corrosion μπήκε στη συλλογή μου σχεδόν από πείσμα: είχα ακούσει αρκετά χλιαρά σχόλια, αλλά το action programming είναι μηχανισμός που δύσκολα προσπερνώ. Ευτυχώς, κάτω από το βιομηχανικό του περίβλημα βρήκα ένα παιχνίδι με πολύ καθαρή ιδέα και αρκετή ένταση στις αποφάσεις του.

Κάθε παίκτης χτίζει το δικό του εργοστάσιο, αναζητώντας την αποδοτικότερη παραγωγή και, τελικά, περισσότερους πόντους. Στη σειρά σου παίζεις μια κάρτα για να πάρεις από το κοινό ταμπλό πρώτες ύλες, μηχανές ή προσωπικό, συχνά προσθέτοντας αμέσως το νέο απόκτημα στη γραμμή παραγωγής σου.

Η εναλλακτική είναι να γυρίσεις το κεντρικό γρανάζι του εργοστασίου σου και να ενεργοποιήσεις την επόμενη βάρδια. Εκεί βρίσκεται η ενδιαφέρουσα απόφαση: να διεκδικήσεις τώρα κάτι χρήσιμο από το ταμπλό ή να αφήσεις το πρόγραμμά σου να δουλέψει, γνωρίζοντας ότι οι διαθέσιμες επιλογές δεν θα περιμένουν. Η ροή είναι γρήγορη, με ελάχιστο downtime, αλλά σε ορισμένα σημεία ζητά την κανονική, καψιματική σκέψη που υπόσχεται το είδος.

Οι advanced machines είναι η μόνη μικρή επιφύλαξη, καθώς ορισμένες μοιάζουν ιδιαίτερα ισχυρές. Υπάρχουν όμως περισσότερες από όσες αντιστοιχούν στους παίκτες, οπότε δεν προκύπτει ούτε αίσθηση αδικίας ούτε μια παρτίδα που θα κριθεί από μια τυχαία αποκάλυψη.

Για μένα το Corrosion ήταν μια πολύ ευχάριστη διάψευση των προσδοκιών που του είχαν θέσει άλλοι. Αρέσει σε όσους θέλουν το action programming να είναι ολόκληρος ο κινητήρας του παιχνιδιού, όχι ένα μικρό στολίδι στο καπό· και στην παρέα μου άφησε την ίδια, καθαρά θετική εντύπωση. Ήσυχα εξαιρετικό.