Covenant

Το Covenant έρχεται στο τραπέζι σαν κουτί που κάποιος αποφάσισε να γεμίσει μέχρι το τελευταίο κυβικό εκατοστό: κάρτες, τόκεν, ζάρια, εξάγωνα, ακρυλικά στολίδια, κτίρια, κολώνες, πόρτες. Η ιστορία της ανακατάληψης ενός βασιλείου από τα ορκ είναι η γνωστή νανοθεματολογία χωρίς κάποια νέα σπίθα, αλλά το ίδιο το θέαμα έχει εκείνη την ευχάριστη υπερβολή που κάνει ένα βράδυ μετά τη δουλειά να μοιάζει λίγο λιγότερο με δουλειά.

Στον πυρήνα του είναι ένα πληθωρικό tableau builder: χτίζεις τη δική σου πλευρά του παιχνιδιού και αξιοποιείς τους νάνους εργάτες σου, οι οποίοι ανεβαίνουν επίπεδα όσο προχωρά η παρτίδα. Αυτή η μικρή αίσθηση εξέλιξης αφήνει μια γνώριμη, πολύ ευχάριστη επίγευση από το Caverna, χωρίς το Covenant να παριστάνει ότι ανακάλυψε κάτι καινούργιο.

Η πολυπλοκότητά του είναι συμμετρική και, κυρίως, συγγενική: τα tracks και οι δρόμοι προς τη νίκη μιλούν την ίδια γλώσσα κόστους και οφέλους. Έτσι, παρά τον τραχανά των υλικών, το παιχνίδι μένει αρκετά βατό και δεν απλώνεται περισσότερο απ’ όσο πρέπει. Το εγχειρίδιο, όμως, είναι μεγάλο και γεμάτο πληροφορία με έναν τρόπο που συχνά μπερδεύει αντί να ξεμπερδεύει· κι όταν μπέρδεψα δύο φορές τα χρώματα στα εξάγωνα, το τραπέζι είχε δικαίως τις ενστάσεις του.

Δεν είναι και το ομορφότερο πράγμα που έχει τυπωθεί — η εικονογράφηση δεν είναι O’Toole — αλλά αυτό δεν χαλάει την ουσία. Το Covenant είναι ένα καλό medium euro, γύρω στο 7,5/10: όχι μοναδικό μέσα στο πλήθος των αντίστοιχων τίτλων, μα αρκετά γεμάτο και σωστά ζυγισμένο ώστε να είναι μια ήσυχα καλή επιλογή.