Covenant

Τελευταίο βαρύ κομμάτι της Devir, το Covenant έρχεται φορτωμένο μέχρι το καπάκι: κάρτες, τόκεν, ζάρια, εξάγωνα, ακρυλικά τζιτζιμπλίκια, κτήρια, κολώνες και πόρτες. Στο τραπέζι δείχνει ακριβώς όπως περιμένεις από ένα τέτοιο κουτί: πληθωρικό, γεμάτο πράγματα να κοιτάς και να τακτοποιείς. Η ιστορία είναι η απολύτως κλασική νανοθεματολογία — σκάβουν στο βασίλειο, εμφανίζονται ορκ, οι νάνοι τρώνε ξύλο και ξεκινά η ρεκονκίστα. Μηδέν θεματική καινοτομία, ενώ και η εικονογράφηση, ας το πούμε ευγενικά, δεν είναι O’Toole.

Στον πυρήνα του, είναι ένας tableau builder: χτίζω σταδιακά τη δική μου μηχανή με κάρτες, εξάγωνα, κτήρια και τις υπόλοιπες επιλογές που ξεδιπλώνει το παιχνίδι. Η μεγάλη του ιδέα δεν είναι πρωτότυπη, αλλά λειτουργεί: οι νάνοι εργάτες μου κάνουν level up μέσα στην παρτίδα, κι αυτό φέρνει αμέσως στο μυαλό το πολύ αγαπημένο Caverna.

Η πολυπλοκότητα είναι συμμετρικά απλωμένη. Τα tracks και οι δρόμοι προς τους πόντους έχουν μεταξύ τους μια συγγενική λογική, με καθαρή σχέση κόστους και οφέλους, οπότε το παιχνίδι παραμένει αρκετά βατό παρά τον ατελείωτο όγκο υλικού και επιλογών. Η έμφαση είναι στο να αναπτύσσω σωστά το tableau και τους εργάτες μου· το κείμενο δεν παρουσιάζει την αλληλεπίδραση ως το βασικό του θέαμα, αλλά ως μέρος αυτής της κοινής κούρσας ανάπτυξης.

Το αγκάθι είναι το manual: μεγάλο και περιεκτικό, ναι, αλλά οργανωμένο με τρόπο που περισσότερο μπερδεύει παρά βοηθάει. Παρ’ όλα αυτά, ακόμη κι αν δικάστηκα επειδή δεν ξεχώρισα σωστά δύο φορές τα χρώματα στα εξάγωνα, το Covenant μπαίνει άνετα στα καλά medium euro του 7.5/10 — μαζί, βέβαια, με άπειρους άλλους τίτλους. Είναι γιορτές: αν θέλετε να ταΐσετε το FOMO σας με ένα μεγάλο, γεμάτο κουτί, υπάρχουν σίγουρα πολύ χειρότερες επιλογές.