Craftsmen

Η πρώτη μου εντύπωση από τη φήμη του Craftsmen ήταν ότι είχα αγοράσει άλλη μία άχρηστη ευκαιρία. Στο τραπέζι, όμως, δεν βρήκα ούτε το δήθεν προδιαγεγραμμένο παιχνίδι ούτε τη μονοτονία που του χρεώνεται τόσο εύκολα: βρήκα ένα ζωντανό heavy worker-placement euro, με επιλογές που απαιτούν σκέψη και χωρίς την εξαντλητική διάρκεια που φοβόμουν.

Ξεκινάς με πόρους, αποκτάς και χτίζεις κτήρια, και στήνεις αλυσίδες παραγωγής με λογική που θυμίζει Anno. Το ζητούμενο είναι να μετατρέψεις αυτή την υποδομή σε προϊόντα για την αγορά και, κυρίως, για τα πλοία, όπου βρίσκεται το μεγάλο σκοράρισμα.

Όλα αυτά περνούν από worker placement, set collection και ένα κάπως ιδιόμορφο σύστημα χρήματος. Τα τρία συστήματα δένουν καλύτερα απ’ όσο υπόσχεται η πρώτη επαφή· στα τρία άτομα η παρτίδα έμεινε σφιχτή, ενώ με περισσότερους παίκτες η πολυπλοκότητα ανεβαίνει αισθητά. Η ενδιαφέρουσα απόφαση είναι πότε θα επενδύσεις στην επόμενη παραγωγική βαθμίδα και πότε θα στρέψεις ό,τι ήδη έχεις προς το σκοράρισμα.

Δεν είναι νέο Arkwright, και δεν χρειάζεται να είναι. Η αξιολόγησή του φαίνεται άδικα χαμηλή, ενώ η χαμηλή τιμή του στη μεταχειρισμένη αγορά το κάνει εύκολη πρόταση για όποιον θέλει ένα βαρύ euro με τίμιο κάψιμο.

Updated session

Η μεταγενέστερη παρτίδα κύλησε πολύ πιο ομαλά, κυρίως επειδή η εξήγηση ήταν καθαρότερη: μερικές φορές δεν φταίει το φαγητό αλλά το σερβίρισμα. Μόλις όμως σταματήσεις να παλεύεις με τις έννοιες του παιχνιδιού, διακρίνεις ότι ο πυρήνας του είναι κάπως στεγνός και επαναληπτικός. Το Craftsmen παραμένει υποτιμημένο, αλλά τελικά είναι κρυμμένο ζιρκόνιο και όχι διαμάντι.