Crystal Palace

Για το κλείσιμο της πρώτης μας μάζωξης βάλαμε στο τραπέζι το Crystal Palace. Η κεντρική του ιδέα μου φάνηκε ενδιαφέρουσα από την αρχή, και είχε εκείνη τη σπάνια αίσθηση ότι κάνει κάτι λίγο διαφορετικό χωρίς να χρειάζεται να το φωνάζει.

Ο βασικός μηχανισμός είναι η επιλογή των ζαριών σου και, κυρίως, η πληρωμή τους. Είναι ένα στοιχείο που μου φάνηκε αρκετά refreshing — προσωπικά δεν θυμάμαι να το έχω συναντήσει αλλού με αυτόν τον τρόπο — και δίνει στις αποφάσεις ένα ωραίο, άμεσο βάρος.

Η αλληλεπίδραση περνάει μέσα από τις επιλογές και τις τοποθετήσεις, καθώς προσπαθείς να αξιοποιήσεις τα ζάρια σου και να βγάλεις αξία από τις διαθέσιμες ενέργειες. Εκεί όμως άρχισαν να φαίνονται και οι τριβές: ορισμένες κάρτες μπορούν, υπό τις σωστές συνθήκες, να γίνουν υπερβολικά δυνατές, ενώ και το scoring μας άφησε απορίες — ειδικά οι ελάχιστοι πόντοι από το BM/buzz placement έμοιαζαν κάπως κουλοί.

Η αίσθησή μου στο τέλος ήταν ότι το παιχνίδι μάλλον χρειαζόταν λίγο περισσότερο development. Δεν είναι ότι δεν θα του έδινα δεύτερη ευκαιρία· θα το ξανάπαιζα σίγουρα. Απλώς, με τόσο καλή αρχική ιδέα, περίμενα να φύγω πολύ πιο ενθουσιασμένος.