Cthulhu: Dark Providence

Δεν είχα παίξει κανένα από τα Study in Emerald, κι έτσι η ανανεωμένη έκδοση του Cthulhu: Dark Providence ήταν για μένα μια είσοδος χωρίς χάρτη. Ο καλαμάρης έχει, ας είμαστε ειλικρινείς, εξαντλήσει λίγη από τη γοητεία του· όμως μετά από αρκετό Call of Cthulhu RPG, η ιδέα να το βάλω στο τραπέζι της παρέας έμοιαζε σωστή. Και ήταν από εκείνες τις σπάνιες βραδιές που το παιχνίδι δεν χρειάζεται να φωνάξει για να τραβήξει το βλέμμα.

Στην πρώτη παρτίδα, αυτό που ξεχωρίζει είναι η ροή. Το παιχνίδι προχωρά με ρολαριστό ρυθμό, χωρίς να δίνει την εντύπωση ότι σταματά κάθε λίγο για να θαυμάσει τους μηχανισμούς του, και η επαφή με τους άλλους παίκτες είναι μέρος αυτής της κίνησης αντί για διακοσμητική λεπτομέρεια.

Δεν θα προσποιηθώ ότι έχω λύσει από την πρώτη επαφή κάθε στρώμα του. Η βασική του λειτουργία αφήνει χώρο για περισσότερη εξερεύνηση, ενώ οι επιλογές στο τραπέζι φαίνονται αρκετές ώστε η παρέα να μην παίζει απλώς δίπλα-δίπλα, αλλά να παρακολουθεί τι χτίζουν οι υπόλοιποι και να προσαρμόζεται.

Το Cthulhu: Dark Providence μου άρεσε πολύ ακριβώς επειδή δεν εξάντλησε το ενδιαφέρον του στην πρώτη γνωριμία. Με τον άνετο ρυθμό του, το εμφανές ψωμί του και τη σφραγίδα του original Θείου, μοιάζει ήσυχα εξαιρετικό.