Cthulhu: Dark Providence

Δεν είχα παίξει κανένα από τα Study in Emerald, αλλά η ανανεωμένη έκδοση του Cthulhu: Dark Providence μου κίνησε την περιέργεια. Ναι, ο καλαμάρης έχει κουράσει πια τους πάντες και τα πάντα· όμως, καθώς φέτος πλησιάζουμε στο τέλος ενός καμένου Call of Cthulhu RPG, του Masks of Nyarlathotep, μου φάνηκε ιδανικό για να το σερβίρω στην RPGoπαρέα. Τελικά βρέθηκε στην ατζέντα του ΔΣ της BLTG και το στρώσαμε στο τραπέζι με τους fellow cultists — ακριβώς εκεί όπου ένα τέτοιο θέμα έχει την ευκαιρία να λειτουργήσει σωστά.

Με μία μόνο επαφή δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι έχω ξεψαχνίσει κάθε γωνία του παιχνιδιού. Αυτό που ένιωσα, πάντως, είναι ότι το παιχνίδι κυλάει ρολαριστά: σε βάζει στη διαδικασία να προχωράς την παρτίδα χωρίς να σε κρατάει κολλημένο σε ατελείωτες σκέψεις πάνω από το τραπέζι.

Η αλληλεπίδραση και οι επιλογές του δεν μου έχουν ακόμη αποκαλύψει όλο τους το βάθος, αλλά η πρώτη παρτίδα άφησε καθαρά την αίσθηση ότι υπάρχει πολύ ψωμάκι από κάτω. Είναι από εκείνα τα παιχνίδια που δεν σου εξαντλούνται στην πρώτη γνωριμία και σε κάνουν να θέλεις να τα ξαναφέρεις στην παρέα για να δεις τι άλλο κρύβουν.

Συνολικά, μου άρεσε πολύ. Το ομαλό gameplay, το εμφανές βάθος που υπόσχεται περισσότερες παρτίδες και η σφραγίδα του original Θείου φτιάχνουν, για μένα, μια μάλλον πετυχημένη συνταγή. Δεν είναι απλώς άλλο ένα Cthulhu στο ράφι: είναι ένα παιχνίδι που θέλω να ξαναστρώσω στο τραπέζι.