Distilled

Το Distilled μου μίλησε κατευθείαν, αφού καταπιάνεται με το άλλο μου χόμπι: την κατανάλωση αλκοόλ. Είναι ένα τίμιο καρτοπαίχνιδο με ωραίους, θεματικούς μηχανισμούς, που ξέρει πότε να μη θυσιάσει το gameplay για χάρη της θεματικότητας. Παρ’ όλα αυτά, η βασική του εικόνα παραμένει απολαυστικά συγκεκριμένη: καζανιάζω ζαρζαβατικά, βγάζω νερό της φωτιάς και το πουλάω σε ωραία μπουκάλια.

Στον πυρήνα του, το παιχνίδι με βάζει να στήνω αυτή τη διαδρομή της παραγωγής και της πώλησης του ποτού μέσα από κάρτες. Το θέμα δεν τραβιέται στα άκρα, αλλά οι μηχανισμοί του παραμένουν αρκετά θεματικοί ώστε να νιώθω πως φτιάχνω κάτι και όχι απλώς ότι μετακινώ αφηρημένα σύμβολα από τη μία θέση στην άλλη.

Καθώς προχωρά η παρτίδα, υπάρχει αρκετό ζουμί — σικ — χωρίς να με κουράζει. Προς το τέλος όλα αρχίζουν να κουμπώνουν πολύ όμορφα: ένα φαινομενικά μεγάλο προβάδισμα δεν αρκεί από μόνο του, γιατί το τελικό scoring επιβραβεύει τον καλό νοικοκύρη που είχε δει μπροστά, όχι τον καιροσκόπο της λογικής «όλα είναι βότκα».

Το προτείνω άνετα ως κυρίως πιάτο για μια ωραία βραδιά παιχνιδιού. Και, ιδανικά, θα το έβαζα στο τραπέζι δίπλα σε ένα ωραίο Ardbeg.