Dune: Imperium – Uprising

Το Dune: Imperium – Uprising είναι standalone, αλλά δεν προσποιείται ότι το αρχικό Imperium δεν υπάρχει: μπορεί να συνδυαστεί μαζί του και με τις επεκτάσεις ή τις κάρτες του. Το δοκιμάσαμε σκέτο, που είναι και ο σωστός τρόπος να φανεί τι φέρνει το ίδιο στο τραπέζι. Ο βασικός χάρτης είναι πάνω-κάτω γνώριμος, απλώς χωρίς Mentat, ενώ οι νέοι αρχηγοί δίνουν αμέσως την αίσθηση ότι πρόκειται για συγγενή με δικό του χαρακτήρα, όχι για απλή ανανέωση υλικού.

Στον πυρήνα του παραμένει αναγνωρίσιμο Dune: Imperium: κινείσαι πάνω σε έναν γνώριμο χώρο αποφάσεων, χτίζεις την επιρροή σου και ετοιμάζεις τη θέση σου για τη σύγκρουση. Η ουσιαστική προσθήκη είναι τα σκουλήκια που μπορείς να καβαλήσεις στη μάχη· δεν αλλάζουν την ταυτότητα του συστήματος, αλλά μετατοπίζουν το βάρος της πολεμικής πλευράς του με τρόπο που φαίνεται αμέσως στο τραπέζι.

Η αλληλεπίδραση περνά κυρίως από τη μάχη και από το νέο intrigue deck, το οποίο εδώ είναι εμφανώς πιο ήμερο από εκείνο του Imperium. Και οι νέες κάρτες έχουν δύναμη, αλλά στα μεγάλα κόστη λείπουν οι παλιές υπερβολές· η επιρροή μοιάζει γενικότερα πιο πληθωριστική, άρα οι αιχμές δεν έρχονται με την ίδια αγριότητα. Η ενδιαφέρουσα απόφαση είναι αν αυτή η εξομάλυνση σου αφαιρεί ένταση ή απλώς αφαιρεί θόρυβο.

Για μένα αφαιρεί κυρίως θόρυβο. Το Uprising δεν αντικαθιστά μηχανικά το Imperium· το αναδιατυπώνει, με λιγότερη ραντομίλα τουλάχιστον στην πρώτη επαφή και με μια πιο ελεγχόμενη αίσθηση στις ισχυρές κάρτες. Είναι εξαιρετικό παιχνίδι και, ήσυχα αλλά καθαρά, ένα Dune με αρκετά διαφορετικό χαρακτήρα από τον προκάτοχό του.