Dune: War for Arrakis

Το είχα στο ράφι αιώνες, κυρίως επειδή σπάνια βρισκόμαστε μόνο δύο άτομα και επειδή δεν είναι από εκείνα που ανοίγεις βιαστικά για μια σύντομη παρτίδα. Όταν όμως ο μέγας Σάι-Χουλούντ ευδόκησε επιτέλους να σκιστεί η ζελατίνα, το Dune: War for Arrakis έκανε αμέσως αισθητή την παρουσία του στο τραπέζι. Η παραγωγή είναι φοβερή: από εκείνα τα μεγάλα, χορταστικά κουτιά που σε βάζουν στο κλίμα πριν καν αρχίσεις να παίζεις. Ίσως να μοιάζει και με ένα από τα τελευταία τέτοια κομμάτια της CMON πριν την οικονομική της κατάρρευση.

Στον πυρήνα του, είναι ένα λίγο πιο απλουστευμένο War of the Ring, προσαρμοσμένο όμως με τρόπο που ταιριάζει στη θεματολογία και την προσέγγιση του Dune. Η παρτίδα χτίζεται γύρω από μια ασύμμετρη αναμέτρηση, όπου οι δύο πλευρές δεν προσεγγίζουν τη σύγκρουση με τον ίδιο τρόπο και χρειάζεται να παίρνουν διαφορετικές στρατηγικές αποφάσεις.

Αυτό που μου άρεσε είναι ότι η ασυμμετρία δεν μένει απλώς ως θεματικό στολίδι. Δίνει βάθος στο gameplay και στις στρατηγικές των παικτών, ενώ η μεταξύ τους σύγκρουση κρατά την παρτίδα ζωντανή χωρίς το παιχνίδι να γίνεται κουραστικό ή υπερβολικά βαρύ. Έχει αρκετό χώρο για σκέψη, αλλά δεν με έλιωσε κάτω από το βάρος των συστημάτων του.

Παίξαμε το βασικό παιχνίδι και ήταν ήδη μια χαρά. Στη δεύτερη παρτίδα βάλαμε και το Spacing Guild, το οποίο βελτιώνει σημαντικά την εμπειρία του παίκτη. Από φίλους ακούω ότι το Desert War το απογειώνει ακόμη περισσότερο, αλλά δεν έχω καταφέρει να το βρω σε λογική τιμή. Όπως στέκεται πάντως, είναι πολύ δυνατό κομμάτι.