Eclipse: Second Dawn for the Galaxy

Το Eclipse: Second Dawn for the Galaxy μάλλον χαράζει από μόνο του το όριο του τι μπορεί να σημαίνει deluxe επανέκδοση. Το bling είναι εντυπωσιακό με έναν πολύ συγκεκριμένο, επικίνδυνο τρόπο: κάθεσαι απέναντί του, χαζεύεις το γεμάτο τραπέζι και αρχίζεις να σκέφτεσαι ότι ίσως χρειάζεσαι αυτή την έκδοση ακόμη κι αν έχεις ήδη την πρώτη, τα δυσεύρετα expansions και όλο το σχετικό φορτίο στο ράφι. Είναι ένα από εκείνα τα κουτιά που κάνουν μια συνηθισμένη Τρίτη μετά τη δουλειά να μοιάζει λίγο περισσότερο με διαστημική υπερπαραγωγή.

Στον πυρήνα του, το παιχνίδι παραμένει η γνώριμη διαστημική ανάπτυξη: ανοίγεις τον χάρτη, απλώνεις την αυτοκρατορία σου, βελτιώνεις τις δυνατότητές της και προσπαθείς να μετατρέψεις τον χώρο γύρω σου σε πλεονέκτημα. Η εμπειρία του Core μαζί με το Rise είναι αισθητά βελτιωμένη· το σύνολο κυλάει πιο καθαρά και στέκεται ένα κλικ ψηλότερα από την παλαιότερη μορφή του.

Και βέβαια, ο γαλαξίας δεν είναι δικός σου επειδή απλώς τον κοίταξες πρώτος. Οι παίκτες συναντιούνται στις διεκδικούμενες περιοχές, με την επέκταση και τη σύγκρουση να δίνουν βάρος στις επιλογές τους, ενώ η παρουσία του Rise δένει με τον βασικό κορμό σε μια πιο ολοκληρωμένη εμπειρία. Το ωραίο είναι ότι όλα αυτά απλώνονται μπροστά σου με την αυτοπεποίθηση ενός μεγάλου παιχνιδιού· το λιγότερο ωραίο είναι πως δεν εξαφανίζουν όσα το κρατούσαν παλιότερα στο 7–8/10.

Όταν φύγει το novelty factor και μείνει μόνο το παιχνίδι, το Second Dawn δεν με πείθει ότι έχει ξεπεράσει τα παλιά του προβλήματα. Περάσαμε καλά, χωρίς αμφιβολία, αλλά δεν ένιωσα εκείνη τη μικρή ανυπομονησία που σε κάνει να θέλεις να το ξαναστρώσεις σύντομα. Είναι μια υπέροχα φροντισμένη έκδοση ενός καλού παιχνιδιού, όχι η αδιαμφισβήτητη αποκάλυψη που υπόσχεται το κουτί της.