Endless Winter: Paleoamericans

Το Endless Winter με είχε βάλει σε σκέψεις από την εποχή του Kickstarter. Από τη μία, το όνομα του Κορντόνσκι μου έδινε εμπιστοσύνη· από την άλλη, όλο το campaign μού έβγαζε μια αίσθηση υπερπαραγωγής, σαν μια ακριβότερη και πιο γυαλιστερή εκδοχή του Architects of the Western Kingdom. Είχα ήδη στηρίξει το Resurgence, οπότε τότε το προσπέρασα. Όταν όμως το είδα επιτέλους στο τραπέζι, σερβιρισμένο με τσάι και crumpets, κατάλαβα αμέσως ότι ως αντικείμενο είναι φανταστικό: μια πραγματικά πλούσια παραγωγή, με eye candy και εικονογράφηση που σε καλεί να το πιάσεις και να παίξεις.

Στον πυρήνα του είναι ένα απλό worker placement με resource management. Στέλνω εργάτες, μαζεύω και διαχειρίζομαι πόρους, και προσπαθώ να στήσω μια αποτελεσματική πορεία προς τη βαθμολογία χωρίς να χρειάζεται να παλέψω με δυσνόητους κανόνες ή βαριά διαδικασία.

Γύρω από αυτόν τον πυρήνα υπάρχουν τρία-τέσσερα μικρότερα minigames που τροφοδοτούν το τελικό σκορ. Η αλληλεπίδραση έρχεται κυρίως από το κοινό ταμπλό και τις επιλογές του worker placement, ενώ η συνολική ροή παραμένει φιλική και ευκολοδίδακτη. Είναι μια πολύ καθαρή συνταγή: αρκετά πράγματα να κοιτάς, χωρίς τίποτα να γίνεται πραγματικά απειλητικό ή ιδιαίτερα δύσκολο.

Και εκεί ακριβώς βρίσκεται και η δική μου επιφύλαξη. Το παιχνίδι είναι όμορφο, καλοφτιαγμένο και, ειδικά στην τιμή του Kickstarter, σε κάνει να απορείς πώς χωράνε τόσα πράγματα στο κουτί στις σημερινές πληθωριστικές εποχές. Θα το βάλω με χαρά στη συλλογή μου για παρέες με λιγότερο έμπειρους παίκτες, γιατί ως gateway είναι εξαιρετικά παρουσιασμένο. Απλώς για μένα τελειώνει γρήγορα το ενδιαφέρον: δεν ένιωσα εκείνο το γλυκό κάψιμο των κλασικών euro που προτιμά η παρέα μου, και στο τέλος σχεδόν τα πάντα είχαν μαξαριστεί στο σκοράρισμα. Δεν μπορώ ειλικρινά να δω γιατί βρίσκεται τόσο συχνά δίπλα σε πολύ βαρύτερα και πιο απαιτητικά παιχνίδια στα προσωπικά top 5, 9 ή 10 τόσων ανθρώπων.