Horizon Forbidden West: Seeds of Rebellion

Κάθε φορά που ανοίγει ο καιρός και μαζί φουντώνουν οι υποχρεώσεις, στην παρέα μας εμφανίζεται η ίδια ανάγκη: ένα μεγάλο co-op campaign game στο τραπέζι. Μετά το Nova Aetas που έχει μείνει κάπως στη μέση και το Isofarian Guard που άλλα μέλη της BLTG inc έχουν σχεδόν εξαντλήσει, πρότεινα το Horizon Forbidden West: Seeds of Rebellion. Πέρασε παμψηφεί. Και, ως αντικείμενο αλλά και ως νέα έκδοση, είναι φροντισμένο: η παραγωγή είναι προσεγμένη και φαίνεται πως έχουν διορθωθεί πολλά πράγματα από την πρώτη κυκλοφορία.

Στον πυρήνα του είναι ένα boss battler με γραμμική πλοκή ανάμεσα στις αναμετρήσεις και ένα μάλλον υποτυπώδες character και deck building. Εκεί όμως που μετράει, στο ζουμί της μάχης, δίνει κανονικά πόνο. Οι συγκρούσεις έχουν ένταση και το παιχνίδι καταφέρνει να θυμίζει αρκετά το source material, αντί να χρησιμοποιεί απλώς το όνομα του Horizon σαν διακόσμηση στο κουτί.

Οι περισσότερες μάχες ξεκινούν σε stealth mode, κι εκεί χρειάζεται να παίξουμε έξυπνα: να διαβάσουμε το AI και τις patrol routes, να αξιοποιήσουμε παγίδες και να προετοιμάσουμε το χτύπημά μας πριν η κατάσταση εξελιχθεί στην αναπόφευκτη all-out κλωτσοπατινάδα. Η συνεργασία προκύπτει ακριβώς από αυτή την κοινή προσπάθεια να εκμεταλλευτούμε το πεδίο πριν οι εχθροί μας πάρουν χαμπάρι και η μάχη γίνει μετωπική.

Το πρόβλημά μου είναι ό,τι συμβαίνει ανάμεσα σε όλα αυτά τα ωραία. Αν η πλοκή ήταν καλύτερη, αν είχε λιγότερες βαρετές συζητήσεις και λιγότερα filler chapters χωρίς ιδιαίτερο νόημα, θα μιλούσαμε για παιχνιδάρα. Τώρα το βρίσκω μια απλώς οκ εμπειρία: έχουμε ήδη δώσει εννέα sessions και είμαστε περίπου στο 80% της βασικής ιστορίας, αλλά δεν είμαι βέβαιος ότι θα το τελειώσουμε. Ίσως τα alternate campaigns των επεκτάσεων να λύνουν αυτό το πρόβλημα· προς το παρόν, όμως, το ωραίο παιχνίδι μάχης κουβαλάει μια καμπάνια που δεν με τραβάει αρκετά μέχρι τη γραμμή τερματισμού.