Expedition to Newdale

Στην άτυπη γερμανική σχολή σχεδιασμού, ο Alexander Pfister μοιάζει να έχει διαλέξει το campaign-style play ως προσωπικό του γνώρισμα. Στο Expedition to Newdale αυτό αρχικά δεν πείθει όσο στο Maracaibo: το εισαγωγικό σενάριο αφήνει την αίσθηση ενός μέτριου παιχνιδιού, που ζητά περισσότερη εξερεύνηση απ’ όση εμπνέει.

Ο βασικός κορμός είναι set collection και resource management. Η δουλειά από γύρο σε γύρο είναι να συγκεντρώνεις τα σωστά σύνολα και υλικά, ενώ ο επιπλέον χάρτης κατευθύνει την εξέλιξή σου μέσα από κινήσεις που μοιάζουν σε μεγάλο βαθμό προδιαγεγραμμένες από το αρχικό σου στήσιμο.

Η αλληλεπίδραση είναι περιορισμένη, άρα το ενδιαφέρον βρίσκεται κυρίως στην αποδοτικότητα της δικής σου διαδρομής και όχι στις παρεμβάσεις των άλλων. Η ενδιαφέρουσα απόφαση είναι πώς θα προσαρμόσεις αυτή τη γνώριμη μηχανή στους στόχους κάθε σεναρίου· εκεί το παιχνίδι αρχίζει να αποκτά τη δική του ταυτότητα.

Το τρίτο σενάριο το έκανε να μοιάζει πολύ περισσότερο με παιχνίδι Pfister, χωρίς να φτάνει το επίπεδο των κλασικών του τίτλων. Παίζεται ευχάριστα, και τα οκτώ αρκετά διαφορετικά σενάρια —με αλλαγές τόσο στους στόχους και στον τρόπο επίτευξής τους όσο και στον χάρτη— δίνουν ουσιαστικό replayability. Για μια συλλογή που θέλει ένα light Pfister, το Expedition to Newdale είναι καθαρά προτιμότερο από το Cloud Age, παρότι κινούνται σε παρεμφερές gameplay και πολυπλοκότητα.

Updated session

Η δεύτερη ευκαιρία δεν αναιρεί την αρχική επιφύλαξη, αλλά την εξηγεί: το εισαγωγικό σενάριο είναι φτωχή βιτρίνα για το campaign. Με το τρίτο σενάριο φάνηκε ότι η ποικιλία του χάρτη και των στόχων είναι ο λόγος να συνεχίσεις, όχι η περιορισμένη αλληλεπίδραση του βασικού συστήματος.