Expedition to Newdale

Στη γερμανική σχολή των μεγάλων σχεδιαστών, μοιάζει λες και η πτυχιακή γράφει «βρες ένα gimmick και κάν’ το σήμα κατατεθέν». Ο Gerdts έχει τη ροδέλα του· ο «Μέγας Αλέξανδρος» φαίνεται να θέλει το campaign-style play. Στο Expedition to Newdale, αρχικά, δεν μου έδεσε όπως στο Maracaibo. Η πρώτη μου εντύπωση ήταν ενός παιχνιδιού λίγο μέτριου, που δεν με έσπρωχνε ιδιαίτερα να δω τι κρύβει παρακάτω.

Στον πυρήνα του, πρόκειται για set collection και resource management. Παράλληλα υπάρχει ένας επιπλέον χάρτης, στον οποίο οι κινήσεις μοιάζουν σε μεγάλο βαθμό scripted, ανάλογα με το πώς έχεις ξεκινήσει. Δεν είναι ότι το παιχνίδι δεν έχει πράγματα να κάνεις· είναι ότι στην εισαγωγική μου επαφή αυτά δεν έφτιαχναν μια ιδιαίτερα συναρπαστική διαδρομή.

Η αλληλεπίδραση μεταξύ των παικτών είναι ελάχιστη, κάτι που το κάνει αρκετά ήσυχο στο τραπέζι. Η ιδέα του campaign είναι ότι τα οκτώ σενάρια αλλάζουν όχι μόνο το τι πρέπει να πετύχεις και τον τρόπο με τον οποίο το πετυχαίνεις, αλλά και τον χάρτη. Αυτό αποδείχθηκε πολύ σημαντικό: η ποικιλία των σεναρίων είναι τελικά το βασικό επιχείρημα του παιχνιδιού, όχι η ένταση της μεταξύ μας σύγκρουσης.

Δεν πέρασα άσχημα ούτε στην πρώτη παρτίδα, απλώς δεν είχα την κάψα να εξαντλήσω όλο το campaign. Μετά τη δεύτερη ευκαιρία, όμως, το βλέπω πιο θετικά. Παραμένει ένα κλικ κάτω από τις κλασικές δημιουργίες του δημιουργού του, αλλά παίζεται ευχάριστα και, για όποιον θέλει ένα light Pfister στη συλλογή, το θεωρώ καλύτερη επιλογή από το Cloud Age, με παρεμφερή αίσθηση και πολυπλοκότητα.

Updated session

Μετά από μια χαλαρή επιστροφή στο Cloud Age, που μου φάνηκε καλύτερο απ’ όσο θυμόμουν, έδωσα και στο Newdale δεύτερη ευκαιρία. Αντί για το εισαγωγικό σενάριο παίξαμε το τρίτο, και εκεί άρχισε να μοιάζει περισσότερο με παιχνίδι του «Μεγάλου Αλέξανδρου». Η γνώμη μου βελτιώθηκε ξεκάθαρα: τα διαφορετικά σενάρια και ο μεταβαλλόμενος χάρτης του δίνουν μεγάλο replayability και δικαιολογούν περισσότερο την εξερεύνηση του campaign.