Ezra and Nehemiah

Στο τραπέζι το Ezra and Nehemiah δίνει αμέσως την αίσθηση ενός ακόμη πλούσιου πονήματος του Phillips. Μου θύμισε έντονα τα Architects και Viscounts of the Western Kingdom, αλλά όχι με τρόπο που να το κάνει να μοιάζει με αναμάσημα: έχει τη δική του ταυτότητα και αρκετά πράγματα να αναδείξει.

Ο πυρήνας του βρίσκεται στο tableau building, εκεί όπου το παιχνίδι προσφέρει αυτό το ωραίο, ελαφρώς τσουρουφλιστικό κάψιμο του εγκεφάλου. Η εξέλιξη της παρτίδας περνά από το χτίσιμο και την αξιοποίηση του tableau σου, με μηχανισμούς που μου φάνηκαν έξυπνοι και αρκετά χορταστικοί.

Η αλληλεπίδραση, όμως, αλλά και το ποιοι δρόμοι προς τη νίκη έχουν πραγματικό βάρος, μεταβάλλονται έντονα με τον αριθμό παικτών. Στους τρεις, για παράδειγμα, το wall building το ένιωσα περισσότερο ως επικουρική κίνηση παρά ως βασική κατεύθυνση· κάτι που μπορεί να αρέσει σε άλλους, αλλά εμένα με ενόχλησε γιατί αλλάζει άρδην τη δυναμική των victory paths.

Παρά αυτή την επιφύλαξη, πέρασα πολύ ευχάριστα μαζί του. Είναι ένα έξυπνο και γεμάτο eurogame, με αρκετή προσωπικότητα ώστε να διεκδικεί άνετα θέση στη συλλογή κάθε φίλου του είδους — αρκεί να έχει κατά νου ότι δεν θα δείχνει ακριβώς το ίδιο πρόσωπο σε κάθε player count.