Fleet Commander: 1 – Ignition

Χρειάστηκε σχεδόν συντέλεια του κόσμου για να δει τραπέζι το Fleet Commander: 1 – Ignition. Το είχα αρπάξει ως impulse buy στο Essen, μάλλον πριν από πέντε χρόνια, μαζί με όλα τα expansions, με μια αρκετά διαφορετική ιδέα στο μυαλό μου για το τι θα ήταν. Μέχρι να το ανοίξω, είχε ήδη εμφανιστεί το Kickstarter του Dropfleet Commander, που για μένα είναι προφανώς έτη φωτός μπροστά. Παρ’ όλα αυτά, μέσα στην καραντίνα, έψαχνα ακριβώς ένα thinky παιχνίδι για δύο: λίγα ζάρια, μινιατούρες, σκέψη και κανόνες που δεν σε βάζουν να διαβάζεις εγχειρίδιο όλο το βράδυ. Και να το, πετάχτηκε από το ράφι σαν τη σκούπα στη Φαντασία.

Ο πυρήνας του παιχνιδιού είναι το σύστημα roll & keep με τα ζάρια, και είναι αρκετά έξυπνος ώστε να δίνει στις αποφάσεις μια ευχάριστη ένταση. Δεν πρόκειται απλώς για το να ρίξεις και να ελπίσεις: το κράτημα των αποτελεσμάτων είναι αυτό που βάζει τη σκέψη στο παιχνίδι και στηρίζει τη διαστημική αναμέτρηση απέναντι σε άλλα παιχνίδια του είδους.

Ως παιχνίδι δύο παικτών, η αλληλεπίδραση βρίσκεται στην αντιπαράθεση των στόλων και στις επιλογές που προκύπτουν από αυτά τα ζάρια. Οι κανόνες παραμένουν εύκολοι, κάτι που το κάνει προσιτό όταν θέλεις μινιατούρες και τακτική χωρίς υπερβολικό βάρος, ενώ τα expansions προσθέτουν βάθος και περισσότερο λόγο να επιστρέψεις στο τραπέζι.

Δεν τρελάθηκα με το Fleet Commander, αλλά ούτε και με απογοήτευσε. Με όλα τα επιπλέον του γίνεται σαφώς πιο γεμάτο και πιο επαναλήψιμο, και ο βασικός του μηχανισμός έχει αρκετή εξυπνάδα για να αξίζει να μην το ξεχάσεις πάλι στο ράφι. Εκεί που χάνει όλους τους πόντους είναι η retail τιμή του, που ήταν —και απ’ ό,τι βλέπω παραμένει— σε επίπεδα «wtf». Για ένα παιχνίδι που χαίρεσαι να το στήσεις με τις μινιατούρες του για μια καθαρή, σύντομη διαστημική μονομαχία, αυτό είναι πολύ δύσκολο να το αγνοήσεις.