Flying Colors

Το Flying Colors έχει αποκτήσει μια σχεδόν μεταφυσική σχέση με τις καταστροφές. Κάθε φορά που πάω να το στήσω με τον Ιωάννη Πρόδρομο, κάτι κατακλυσμικά κακό συμβαίνει στη μέση της παρτίδας. Αυτή τη φορά, ενώ το κανονίδι είχε πιάσει φλογερό κρεσέντο κάπου έξω από το Άγιο Όρος και οι Ρώσοι προσπαθούσαν να αναχαιτίσουν τα τουρκικά Ορκ, η παρτίδα κόπηκε απότομα λόγω ανωτέρας βίας — ή, πιο συγκεκριμένα, ληστείας. Πολύ ατμοσφαιρικό τραπέζι, ομολογώ, μέχρι το σημείο που η πραγματικότητα αποφάσισε να συμμετάσχει κι αυτή.

Στον πυρήνα του, το παιχνίδι είναι αυτό που υπόσχεται σε όσους θέλουν ένα dicefest: τα ζάρια είναι ο μεγάλος πρωταγωνιστής και η ένταση ανεβαίνει μαζί με τις ρίψεις. Η εικόνα της μάχης δεν μένει ήσυχη· τα κανόνια βαράνε, τα πράγματα κλιμακώνονται και η τύχη έχει αισθητή παρουσία στην εξέλιξη της σύγκρουσης.

Η αλληλεπίδραση είναι άμεση, αφού οι αντίπαλες πλευρές προσπαθούν να σταματήσουν η μία την άλλη μέσα στη σύγκρουση. Δεν είναι παιχνίδι για να κάθεσαι απομονωμένος χτίζοντας το μικρό σου βασίλειο· κοιτάς τι κάνει ο άλλος, απαντάς στην πίεση και ελπίζεις ότι το επόμενο ξέσπασμα των ζαριών θα σε βγάλει από πάνω.

Κρίμα που δεν έχω καταφέρει ακόμη να το τελειώσω χωρίς να επέμβει κάποια βιβλική συμφορά. Την επόμενη φορά που θα δει τραπέζι, περιμένω πυρηνικό πόλεμο — στάνταρ. Παρ’ όλα αυτά, το Flying Colors είναι πολύ τίμιο παιχνίδι, αρκεί να σας αρέσουν τα dicefests και να έχετε ένα σχέδιο εκκένωσης.