Κριτική
Flying Colors
Το Flying Colors είναι ένα τίμιο dicefest, έστω κι αν κάθε απόπειρα να ολοκληρωθεί μοιάζει να καλεί μια μικρή καταστροφή. Η έντασή του έρχεται από τις ζαριές και το κανονίδι, όχι από περιττές πόζες.
- Κυκλοφορία
- 2003
- Σχεδιαστής
- Mike Nagel
- Εκδότης
- GMT Games, Relative Range
- Παίκτες
- 1–4
- Διάρκεια
- 240 λεπτά
Το Flying Colors έχει αποκτήσει μια σχεδόν κακόβουλη θέση στη συλλογή μου: κάθε φορά που πάει να στρωθεί στο τραπέζι, κάτι έξω από αυτό αποφασίζει πως η παρτίδα δεν πρέπει να τελειώσει. Κρίμα, γιατί μέσα στον θόρυβο της διακοπής φαινόταν ένα παιχνίδι που ξέρει ακριβώς τι θέλει να είναι.
Η ροή που προλάβαμε να δούμε είναι μια ακολουθία από ανταλλαγές κανονιδιών: οι αντίπαλες πλευρές πιέζουν η μία την άλλη και οι ζαριές δίνουν στην κάθε σύγκρουση το δικό της μικρό κρεσέντο. Δεν προσποιείται ότι η αβεβαιότητα είναι λεπτομέρεια· την αφήνει να είναι ο πρωταγωνιστής.
Δεν προσποιείται ότι η αβεβαιότητα είναι λεπτομέρεια· την αφήνει να είναι ο πρωταγωνιστής.
WhiteColarGamer
Η αλληλεπίδραση είναι άμεση, καθώς προσπαθείς να αναχαιτίσεις την απέναντι πλευρά πριν εκείνη σε σβήσει από τη σύγκρουση. Στη δική μας μισοτελειωμένη αναμέτρηση, οι Ρώσοι προσπαθούσαν να κρατήσουν πίσω τα τουρκικά Orc, κι όλο το τραπέζι κρεμόταν από το αν η επόμενη ζαριά θα έδινε συνέχεια στο κανονίδι.
Αν σας αρέσουν τα dicefests, το Flying Colors είναι πολύ τίμιο παιχνίδι — αρκεί να του βρείτε ένα τραπέζι που δεν είναι καταραμένο.
Αν σας αρέσουν τα dicefests, το Flying Colors είναι πολύ τίμιο παιχνίδι — αρκεί να του βρείτε ένα τραπέζι που δεν είναι καταραμένο.
WhiteColarGamer
Source: BoardGameGeek
0 comments
Sign in to react or comment.
