Fractal

Το τελευταίο παιχνίδι της χρονιάς ήταν το Fractal: ευχάριστα καλό και δυσάρεστα κουραστικό. Ήταν επίσης η επιστροφή του Μαρσέλ στην παρέα, ο οποίος μας φίλεψε πόνο και mechanical swarm, οπότε η βραδιά είχε και το απαραίτητο δράμα. Ελπίζω το 2024 να τον βλέπουμε συχνότερα στο τραπέζι — και το Fractal επίσης, γιατί αυτό θέλει κι άλλες παρτίδες.

Πρόκειται για indie 4X, από μια εταιρεία χωρίς άλλη σοβαρή δουλειά πίσω της πέρα από ένα κακό co-op, αλλά η κατεύθυνση του σχεδιασμού φαίνεται αμέσως. Το παιχνίδι κοιτάζει κατάματα τα γνωστά προβλήματα που συναντάς σε TI, Eclipse και στους κλώνους τους και προσπαθεί να τα συμμαζέψει χωρίς να πετάξει τη φιλοδοξία του είδους. Η ανάπτυξη, η εξερεύνηση και η σφαλιάρα μεταξύ παικτών κρατιούνται σε πολύ καλή ισορροπία, ενώ το σκοράρισμα δίνει αρκετό χώρο για ανατροπές και απρόσμενες επιστροφές.

Οι γύροι κυλούν αρκετά streamlined για παιχνίδι αυτού του μεγέθους, χωρίς να χάνεται το βάρος των αποφάσεων. Η μάχη χρησιμοποιεί κάρτες και είναι από τα πιο έξυπνα κομμάτια του συστήματος, ενώ το campaign και τα πολλά singularity tiles στο κεντρικό hex προσθέτουν πολύ ψωμί και μεταβλητότητα. Το πόσο άγρια μπορεί να αλλάξει η θέση σου φαίνεται από τη δική μου παρτίδα: στο τέλος του δεύτερου γύρου με είχαν εξαφανίσει από τον χάρτη, και δύο γύρους αργότερα έχασα τη νίκη για έναν μόλις πόντο.

Δεν είναι τέλειο. Κάποιες τεχνολογίες του end game μοιάζουν απλώς crazy good, ενώ η απειρία των σχεδιαστών στο development φαίνεται στο οπτικό φορτίο: εικονίδια που μοιάζουν υπερβολικά μεταξύ τους, ή ακόμη και σημαίνουν τελείως διαφορετικά πράγματα ανάλογα με το context, και ένα player aid που εξηγεί τα άσχετα αλλά όχι τα βασικά. Δεν είναι καταστροφή, απλώς οι πρώτες μία-δύο παρτίδες θα τραβήξουν. Μετά, λογικά, αυτή η τριβή φεύγει και μένει ένα 4X που παίζει πολύ ωραία. Είναι ήδη πρώτο στο μενού της νέας χρονιάς· θα επανέλθω με πιο ολοκληρωμένη άποψη.