Furnace

Το Furnace το κοίταζα καιρό: η διάρκεια των 45–60 λεπτών συνήθως πέφτει άβολα ανάμεσα στο φίλλερ και στο κανονικά χορταστικό παιχνίδι, αλλά οι δημοπρασίες και η παραγωγή είναι ακριβώς το είδος της οικονομίας που θέλω στο τραπέζι. Εδώ χωράνε σε τέσσερις τίμιους γύρους, χωρίς να δίνουν την αίσθηση συμπτυγμένης εκδοχής κάποιου μεγαλύτερου σχεδίου.

Σε κάθε γύρο οι παίκτες διεκδικούν κάρτες από κοινό pool και χτίζουν σταδιακά την προσωπική τους αλυσίδα παραγωγής, με σκοπό τα περισσότερα χρήματα στο τέλος. Η δημοπρασία είναι το ουσιαστικό σύστημα: γρήγορη, με αρκετό στρατηγικό βάθος, και χωρίς τους ατελείωτους κύκλους bid-or-pass που συχνά κάνουν το είδος να σέρνεται.

Το καλύτερο εύρημα είναι η αποζημίωση των ηττημένων. Όποιος δεν κερδίζει μια κάρτα παίρνει κάτι για την προσπάθειά του — συχνά περισσότερο από τον νικητή — άρα η ενδιαφέρουσα απόφαση είναι αν πρέπει να κυνηγήσεις την κάρτα ή να χάσεις επίτηδες στη σωστή θέση. Η παραγωγή που ακολουθεί είναι ένα καθαρό πρόβλημα βελτιστοποίησης, αν και το συνεχές βάλε-βγάλε καρτών γίνεται fiddly και απαιτεί παίκτες που παρακολουθούν μόνοι τους την αλυσίδα τους· προτιμώ τη σκληρή παραλλαγή, όπου οι κάρτες δεν αλλάζουν θέση, επειδή κρατά την παραγωγή γρήγορη και το βάρος εκεί που πρέπει, στη δημοπρασία.

Αυτό είναι παιχνίδι που αξίζει θέση σε μια συλλογή: άνετο, επαναπαίξιμο και πολύ πιο βαθύ από όσο προδίδει η διάρκειά του. Οι κάρτες καπιταλιστών προσθέτουν ασυμμετρία, αλλά με τρεις παίκτες ορισμένες φαίνονται υπερβολικά ισχυρές· με τέσσερις λειτουργούν καλύτερα. Το playmat δεν προσθέτει κάτι ουσιαστικό.

Updated session

Μεταγενέστερες παρτίδες χωρίς τις promo κάρτες ανέδειξαν πολύ καθαρότερα τα δυνατά σημεία του Furnace και διέλυσαν την κακή επίγευση που είχαν αφήσει προηγούμενα τραπέζια. Η διαφορά φαίνεται να είναι ακριβώς αυτές οι κάρτες: το GenCon Promo, που μπορεί δυνητικά να δώσει 16 πόντους ανά φάση, μοιάζει πάνω από την καμπύλη, και το παιχνίδι είναι καλύτερο χωρίς promo στην τράπουλα.