Furnace

Είχα βάλει το Furnace στο μάτι εδώ και καιρό. Συνήθως τα παιχνίδια των 45–60 λεπτών με αφήνουν λίγο στη μέση: ούτε πρόχειρα filler είναι ούτε έχουν πάντα το βάρος που ζητάω από ένα κανονικό παιχνίδι. Εδώ όμως μιλάμε για auction/production game, δηλαδή ακριβώς για μία από τις αγαπημένες μου κατηγορίες, και τελικά το φουρνάκι δικαίωσε το ενδιαφέρον μου.

Το παιχνίδι κρατά τέσσερις τίμιους γύρους. Σε κάθε γύρο διεκδικούμε κάρτες από κοινό pool με bids και, στη συνέχεια, εντάσσουμε ό,τι αποκτήσαμε στις αλυσίδες παραγωγής μας, με στόχο να μετατρέψουμε τους πόρους και τις μηχανές μας στα περισσότερα χρήματα ως το τέλος. Η αλληλεπίδραση βρίσκεται πρωτίστως στους πλειστηριασμούς: όλοι κοιτάμε τις ίδιες κάρτες, όλοι προσπαθούμε να καταλάβουμε τι χρειάζεται ο απέναντι και πόσο αξίζει να τον πιέσουμε.

Εκεί είναι και το πραγματικό ζουμί. Το σύστημα πλειστηριασμού είναι έξυπνο, γρήγορο και, τουλάχιστον για μένα, αρκετά πρωτότυπο. Δεν σε σέρνει σε ατελείωτα bid-or-pass, αλλά αφήνει χώρο για ουσιαστική στρατηγική. Το compensation mechanism κάνει τις χαμένες προσφορές ενδιαφέρουσες, αφού οι παίκτες που δεν παίρνουν την κάρτα κερδίζουν κάτι για τον κόπο τους — μερικές φορές ακόμη και περισσότερα από τον νικητή. Άρα δεν κυνηγάς απλώς τη νίκη σε κάθε auction: μπορεί να θέλεις σκόπιμα να χάσεις σε μια συγκεκριμένη κάρτα, επειδή η αποζημίωση κουμπώνει καλύτερα στο πλάνο παραγωγής σου.

Η φάση παραγωγής είναι το λιγότερο κομψό κομμάτι για μένα. Η έλλειψη περισσότερων multiplier cards σημαίνει αρκετό βάλε-βγάλε και λίγο fiddly χειρισμό των καρτών. Επίσης δεν θα το έπαιζα με παρέα όπου δεν μπορώ να εμπιστευτώ τον καθένα να τρέξει μόνος του τη δική του αλυσίδα. Παραμένει, βέβαια, ένα ωραίο πρόβλημα βελτιστοποίησης. Προσωπικά προτιμώ τη σκληρή παραλλαγή, όπου δεν αλλάζεις τη θέση των καρτών στην αλυσίδα: η λιγότερο βέλτιστη γραμμή παραγωγής τρέχει γρηγορότερα και το παιχνίδι επιστρέφει εκεί που θεωρώ ότι λάμπει, στη φάση των auctions.

Συνολικά, θεωρώ ότι το Furnace αξίζει να υπάρχει σε κάθε συλλογή. Είναι άνετο, όμορφα συμπυκνωμένο και έχει αρκετό replayability ώστε να μη μοιάζει λυμένο μετά από λίγες παρτίδες. Οι κάρτες καπιταλιστών, που εισάγουν μια ελαφριά ασυμμετρία, μου φάνηκαν εντάξει με τέσσερις παίκτες, αλλά στους τρεις κάποιες δείχνουν υπερβολικά δυνατές. Επίσης, στο τραπέζι υπήρξε συζήτηση για μια promo κάρτα που δυνητικά δίνει 16 πόντους ανά φάση και ίσως βρίσκεται πάνω από την καμπύλη ισορροπίας· δεν συμφωνήσαμε όλοι. Για το playmat, η δική μου θέση είναι απλή: αδιάφορο, δεν το χρειάζεστε.

Updated session

Επιστρέψαμε στο Furnace επειδή ο χρόνος δεν έφτανε για κάτι πιο βαρύ, και αυτή η παρτίδα ήταν αισθητά καλύτερη από προηγούμενες που είχαν αφήσει κακή επίγευση. Η κομβική διαφορά ήταν ότι δεν χρησιμοποιήσαμε promo κάρτες. Χωρίς αυτές, το παιχνίδι ανέδειξε ξανά καθαρά τα δυνατά του σημεία: τους γρήγορους, γεμάτους αποφάσεις πλειστηριασμούς και τις έξυπνες αλυσίδες παραγωγής. Όπως συμβαίνει συχνά, το παιχνίδι χωρίς τα promo αποδείχθηκε καλύτερο.