Glorantha: The Gods War

Το δεύτερο μεγάλο πόνημα του Petersen έφτασε με μεγάλη καθυστέρηση στην παραγωγή, αλλά στο τραπέζι φαίνεται ως μια ελαφρά βελτιωμένη εκδοχή του Cthulhu Wars. Η καταγωγή του είναι εμφανής — Cthulhu Wars, με διαφορετικές φόρμες εργασίας — όμως εδώ το παιχνίδι είναι αισθητά πιο playable και πιο στρατηγικό.

Το βασικό κέρδος είναι ότι δεν αφήνει εύκολα μια αρχική επιτυχία να μετατραπεί σε μη αναστρέψιμο snowball. Η ενδιαφέρουσα απόφαση είναι πότε θα μετατρέψεις το προβάδισμά σου σε πίεση και πότε θα επενδύσεις στις νέες δυνατότητες που προσφέρουν τα runes και τα fragments, αντί να θεωρήσεις ότι το ήδη κερδισμένο παιχνίδι θα συνεχίσει απλώς να κερδίζει μόνο του.

Στην πεντάδα παίξαμε με τις τέσσερις βασικές φυλές και τον Invisible God, που αναλαμβάνει έναν ρόλο αντίστοιχο με τους Ancients του Cthulhu Wars, ενώ στο τραπέζι συνυπήρχαν neutral tribes, cosmic monsters και δράκοι. Το αποτέλεσμα ήταν μια τίμια παρτίδα, με αρκετό ameritrash θόρυβο και προσθήκες που δεν μοιάζουν διακοσμητικές αλλά ανεβάζουν ουσιαστικά τη διασκέδαση.

Η οπτική πλευρά, για μένα, είναι το αγκάθι: οι μινιατούρες μου φαίνονται πραγματικά άσχημες, και η αισθητική του RuneQuest δεν υπήρξε ποτέ η αδυναμία μου. Ευτυχώς το αγόρασα για το gameplay· ως εκδοχή αυτού του συστήματος, το Glorantha: The Gods War είναι πολύ κοντά στο να γίνει Cthulhu Wars killer.