Glorantha: The Gods War

Μετά από πολλά χρόνια καθυστέρησης στην παραγωγή, το δεύτερο μεγάλο πόνημα του Πήτερσεν έφτασε επιτέλους στο τραπέζι μου. Και, ναι, οπτικά δεν μου έκανε καθόλου το χατίρι: προσωπικά βρίσκω τις μινιατούρες μια αηδία και μισή. Δεν μου άρεσε ποτέ ιδιαίτερα ούτε η αισθητική του RQ, οπότε εδώ το πήρα καθαρά για το gameplay, όχι για να χαζεύω το τραπέζι.

Στον πυρήνα του, το βλέπω ως ένα ελαφρά βελτιωμένο Cthulhu Wars. Η ροή είναι αρκετά πιο playable και πιο στρατηγική, κυρίως επειδή δεν μπορείς τόσο εύκολα να ξεφύγεις σε snowball. Αυτό κρατά την παρτίδα πιο ζωντανή και με έκανε να νιώσω ότι οι επιλογές μου έχουν περισσότερο βάρος.

Τα runes και τα fragments είναι οι προσθήκες που ανεβάζουν αισθητά τη διασκέδαση και τον ameritrash χαρακτήρα. Στην παρτίδα μας με πέντε, χρησιμοποιήσαμε τις τέσσερις βασικές φυλές και τον Invisible God, που λειτουργεί σαν τους Ancients του Cthulhu Wars, μαζί με neutral tribes, cosmic monsters, δράκους και ό,τι άλλο ρίχνει αυτό το σύμπαν στην αρένα. Η αλληλεπίδραση αυτή έβγαλε τον αναμενόμενο χαμό χωρίς να αφήσει κάποιον να ξεφύγει αβίαστα.

Θα έφτανα στο σημείο να το πω Cthulhu Wars killer σε επίπεδο gameplay. Δεν μπορώ να πω ότι έχω κάποιο παράπονο από την πεντάδα μας· ήταν μια τίμια παρτίδα. Απλώς, αν περιμένετε να με κερδίσει και ως αντικείμενο πάνω στο τραπέζι, οι μινιατούρες του είναι ένα πολύ μεγάλο αγκάθι.