Heat: Pedal to the Metal

Η δεύτερη μεγάλη έκπληξη της εβδομάδας ήταν ότι, αφού κάθισαν σωστά τα άστρα, ξαναβρεθήκαμε μετά από πάρα πολλά χρόνια στο ίδιο τραπέζι με έναν γνωστό πρώην μαγαζάτορα των Αμπελοκήπων και λάτρη του pulp. Έπεσε πολύ catch-up, παίξαμε και ένα-δυο παιχνίδια, και πρώτο ήταν το Heat. Δυστυχώς, προσωπικά δεν μου έκανε καθόλου κούκου.

Στον πυρήνα του είναι ένα intro-level παιχνίδι αγώνων δρόμου, όπου η εξέλιξη του αγώνα εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το χέρι που έχεις τραβήξει και από το πώς διαχειρίζεσαι το Heat. Δεν είναι άσχημη ιδέα και καταλαβαίνω γιατί μπορεί να λειτουργήσει ως εύκολη είσοδος στο είδος, ειδικά για παρέες που θέλουν κάτι άμεσο και θεματικό.

Εμένα όμως η αλληλεπίδραση με το σύστημα μου φάνηκε υπερβολικά draw-dependent και τυχαία. Τις περισσότερες φορές κοίταζα το χέρι μου και η επιλογή έμοιαζε σχεδόν προφανής, όχι σαν μια απόφαση ουσίας. Κι όταν κάποιος βρεθεί μπροστά έχοντας αρκετό Heat στην άκρη, μπορεί απλώς να κρατήσει το προβάδισμα και να πάρει τη νίκη χωρίς ιδιαίτερο άγχος.

Προφανώς οι advanced κανόνες το βελτιώνουν και του δίνουν περισσότερη επαναληψιμότητα. Παρ’ όλα αυτά, ούτε το racing ως είδος με ξετρελαίνει ούτε βρίσκω λόγο να το προτιμήσω από κάτι στο ύφος του Thunder Alley. Δεν το λέω κακό παιχνίδι· απλώς είναι καθαρό pass από μένα.