Heat: Pedal to the Metal

Το Heat: Pedal to the Metal δεν είναι κακό παιχνίδι· απλώς δεν με έπεισε ότι έχει αρκετό κάτω από το καπό για να επιστρέφω σε αυτό. Δεν με κερδίζει εύκολα το racing ως είδος, και εδώ η αίσθηση της κούρσας δεν κατάφερε να υπερνικήσει την αίσθηση ότι ακολουθώ ό,τι μου επέτρεψε η τράπουλα.

Κάθε γύρος ξεκινά από το χέρι σου: τραβάς, κοιτάς τις διαθέσιμες τιμές και αποφασίζεις τι θα παίξεις για να κινήσεις το αυτοκίνητο. Το Heat μπαίνει ως απόθεμα που μπορεί να σε βοηθήσει να πιέσεις, ενώ η θέση στην πίστα καθορίζει πόσο άμεσα μετρά αυτή η πίεση απέναντι στους άλλους οδηγούς.

Στην πράξη, όμως, το draw dependence είναι πολύ έντονο. Τις περισσότερες φορές κοίταζα το χέρι και η σωστή κίνηση έμοιαζε σχεδόν δεδομένη, όχι με ενδιαφέρουσα απόφαση· κι αν κάποιος βρεθεί μπροστά έχοντας αρκετό Heat στην άκρη, μπορεί απλώς να κρατήσει το προβάδισμα χωρίς ιδιαίτερο άγχος. Η ενδιαφέρουσα απόφαση είναι υποτίθεται το πότε θα πιέσεις, αλλά εδώ συχνά την έχει ήδη περιορίσει η τύχη του τραβήγματος.

Οι advanced κανόνες βελτιώνουν την εικόνα και προσθέτουν replayability, αυτό είναι σαφές. Παρ’ όλα αυτά, δεν βλέπω γιατί να το προτιμήσω από κάτι στο ύφος του Thunder Alley, όπου η κούρσα μου δίνει περισσότερους λόγους να πιστεύω ότι την οδήγησα εγώ. Για ένα εισαγωγικό racing game είναι αξιοπρεπές· για μένα, pass.