Heaven & Ale

Το Heaven & Ale ήταν από εκείνα που είχαν περάσει κάτω από το ραντάρ μου όταν κυκλοφόρησαν, παρότι ο Σωτήρης το ανέφερε συχνά ως ένα από τα πολύ αγαπημένα του. Στην πρόσφατη δημοπρασία της γιάφκας το πρόσθεσα στο hoard μου και, με την πρώτη ευκαιρία, το έστρωσα στο τραπέζι.

Στον πυρήνα του είναι ένα πολύ ωραίο και έξυπνο ημι-ροντέλ, με μια αίσθηση που μου θύμισε ελαφρά το Glenmore. Όταν έρθει η σειρά σου, προχωράς όσα τετράγωνα θέλεις μπροστά στον κύκλο του ταμπλό, μέχρι να ολοκληρώσουν όλοι τον γύρο. Η βασική απόφαση είναι αμέσως καθαρή και διαρκώς πιεστική: θα τρέξεις για να προλάβεις αυτό που θέλεις ή θα κινηθείς πιο συγκρατημένα, ώστε να κερδίσεις περισσότερες ενέργειες;

Αυτή η επιλογή είναι που κρατάει τον μηχανισμό σφιχτό. Το παιχνίδι δεν σου χαρίζει χρόνο ούτε περιθώριο να πάρεις τα πάντα, και όσο οι παίκτες καταλαβαίνουν καλύτερα τον ρυθμό του, αρχίζουν και τα ουσιαστικά κοψίματα μεταξύ τους. Δεν χρειάζεται φανταχτερή σύγκρουση: αρκεί να προλάβεις το σωστό σημείο ή να αναγκάσεις κάποιον άλλον να μετακινηθεί με όρους που δεν τον βολεύουν.

Το βρίσκω τίμιο και σκληρό, ένα παιχνίδι που —όπως η μπύρα των μοναχών του— βελτιώνεται όσο το αφήνεις να ωριμάσει μέσα από επαναλήψεις. Μην το κρίνετε από την πρώτη παρτίδα: μπορεί αρχικά να μοιάζει λίγο άνισο, αλλά στις επόμενες αρχίζει να ξεκαθαρίζει γιατί οι αποφάσεις του έχουν βάρος.