Inferno

Το θέμα του Inferno είναι τόσο τίμιο όσο ακούγεται: διαχειρίζεσαι ψυχές αμαρτωλών και τις στέλνεις στον προορισμό του μαρτυρίου τους, ενώ ο Δάντης προχωρά στα δέκα επίπεδα της Κόλασης. Κάτω από αυτή την ευχάριστα αλλόκοτη πρόσοψη υπάρχει μια σφιχτή euro ραχοκοκαλιά, με κάτι από Feld και Wallace όταν και οι δύο δουλεύουν στο καλύτερό τους επίπεδο.

Ο πυρήνας είναι η μεταφορά των αμαρτωλών στις σωστές θέσεις για πόντους, πριν ολοκληρωθεί η διαδρομή του Δάντη. Καθώς η παρτίδα περνά στα μεσαία και τελικά της στάδια, οι διαθέσιμες θέσεις μεταβίβασης αρχίζουν να κλείνουν και το σκοράρισμα γίνεται πολύ λιγότερο ευγενικό. Η ενδιαφέρουσα απόφαση είναι πότε θα δεσμεύσεις μια θέση για τη δική σου ψυχή και πότε θα αφήσεις τον αντίπαλο να ανακαλύψει ότι η ασφαλής διαδρομή δεν υπάρχει πια.

Η οικονομία ζητά να μετράς μέχρι και τον τελευταίο οβολό, γιατί ο Χάροντας δεν χαρίζει VP σε κανέναν. Οι μηχανισμοί δένονται με αρκετή πρωτοτυπία, χωρίς την πληθωρική διάχυση που συναντά κανείς σε παιχνίδια όπως τα daitoshi και planta nubo· εδώ η στενότητα είναι το νόημα, όχι απλώς μια ποινή.

Υπάρχουν όμως δύο σαφείς αστερίσκοι. Με τρεις η παρτίδα είναι αισθητά κατώτερη από ό,τι με τέσσερις, ενώ οι Φύλακες της Κόλασης —δύο από τους έξι σε κάθε παρτίδα— δεν πετυχαίνουν όλοι το ίδιο. Ο Μίνωας παραλίγο να μας ξενερώσει, ενώ ο συνδυασμός Μέδουσας και Μινώταυρου έδωσε ένα πολύ πιο τίμιο κόμπλεξ.

Με τέσσερις παίκτες και με μια σύνθεση Φυλάκων που δεν σαμποτάρει το τραπέζι, το Inferno είναι ένα αξιοπρεπές, ασυνήθιστα σφιχτό euro.