Inferno

Άφησα για το τέλος το πιο «κολασμένο» φρέσκο euro της παρέας: το Inferno. Το θέμα του είναι τίμιο και αρκετά παράξενο για euro — διαχειριζόμαστε ψυχές αμαρτωλών και προσπαθούμε να τις οδηγήσουμε στον κατάλληλο τόπο μαρτυρίου ώστε να μαζέψουμε πόντους, πριν ο Δάντης ολοκληρώσει την περιήγησή του στα δέκα επίπεδα της Κόλασης. Κι ενώ η ιδέα είναι όμορφα αλλόκοτη, από κάτω υπάρχει μια πολύ σκληρή, σφιχτή euro ραχοκοκαλιά, από εκείνες που μου θύμισαν Feld και Wallace στα καλά τους.

Στον πυρήνα του, το παιχνίδι σε βάζει να οργανώσεις τη διαχείριση και τη μεταβίβαση των αμαρτωλών, με κάθε κίνηση να μετράει επειδή οι πόντοι δεν έρχονται δωρεάν. Δεν είναι από τα πρόσφατα, πληθωρικά παιχνίδια που σε πνίγουν στις επιλογές και στα καλούδια· εδώ πρέπει να υπολογίσεις μέχρι και τον τελευταίο οβολό, αλλιώς ο Χάροντας θα σου αρμέξει τα VP χωρίς δεύτερη σκέψη.

Η αλληλεπίδραση είναι αισθητή, κυρίως στο σκοράρισμα και προς τα μεσοτελειώματα, όταν οι διαθέσιμες θέσεις για τη μεταβίβαση των αμαρτωλών αρχίζουν να κλείνουν. Εκεί πέφτει αρκετό ξύλο και το παιχνίδι σε αναγκάζει να κοιτάς όχι μόνο το δικό σου πλάνο αλλά και το ποιος προλαβαίνει να σου κλείσει τον δρόμο. Υπάρχει επίσης ασυμμετρία μέσω των φυλάκων της Κόλασης: σε κάθε παρτίδα παίζουν δύο από τους έξι διαθέσιμους, και δεν είναι όλοι εξίσου του γούστου μου.

Το βασικό μου παράπονο είναι το scaling: με τρεις παίκτες η παρτίδα είναι αισθητά χειρότερη απ’ ό,τι με τέσσερις. Επίσης, οι φύλακες μπορούν να αλλάξουν πολύ την αίσθηση της παρτίδας — ο Μίνωας σχεδόν μας ξενέρωσε, ενώ ο συνδυασμός Μέδουσας/Μινώταυρου έδωσε ένα τίμιο κόμπλεξ. Παρ’ όλα αυτά, το Inferno παραμένει ένα ενδιαφέρον και αρκετά πρωτότυπο παιχνίδι, που αξίζει να το δοκιμάσεις αν αντέχεις λίγη κολασμένη πίεση. Ελπίζω σε έναν θερμό, παιχτικά, Ιούλιο· για καλές βουτιές είναι ακόμη νωρίς.