Intarsia

Το Intarsia έχει πολύ ωραία παραγωγή και είναι από εκείνα τα παιχνίδια που χαίρεσαι να βλέπεις απλωμένα στο τραπέζι. Η ιδέα να χτίζουμε μωσαϊκά έχει τη δική της γοητεία, και συνολικά το παιχνίδι δείχνει προσεγμένο χωρίς να προσπαθεί να εντυπωσιάσει με περιττή πολυπλοκότητα.

Στον πυρήνα του, κινείται σε παρόμοιο μοτίβο με το Art Society: διαχειριζόμαστε το χέρι μας μέσα από έναν ελαφρά «πειραγμένο» μηχανισμό και με τις επιλογές μας προχωράμε το χτίσιμο των μωσαϊκών. Είναι ένα σύστημα που προσφέρει ένα τίμιο κάψιμο, χωρίς να γίνεται δυσνόητο ή βαρύ.

Η ροή των επιλογών μοιάζει αρκετά καθοδηγημένη, όμως. Καθώς εξελίσσεται η παρτίδα, ένιωσα πως το παιχνίδι γίνεται λίγο scripted και η μεταξύ μας δυναμική καταλήγει να έχει μια αίσθηση «win more»: όταν κάποιος έχει πάρει προβάδισμα, η όλη φάση δεν μου φάνηκε ιδιαίτερα συναρπαστική.

Δεν λέω ότι δεν θα το ξανάπαιζα· θα καθόμουν άνετα για άλλη μία παρτίδα, ειδικά με παρέα που θα το εκτιμούσε περισσότερο. Αλλά αν δεν το ξαναδώ ποτέ, δεν θα κλάψω κιόλας. Είναι όμορφο, τίμιο και ευχάριστα ελαφρύ, απλώς για μένα δεν έφτασε ποτέ στο επίπεδο του πραγματικά ξεχωριστού.